Maandelijks archief: september 2015

Talenknobbel

Als wij vroeger met Joost en Romy op vakantie gingen hadden we altijd de grootste lol met het voeren van gesprekken in onze eigen taal maar met het accent van het land waar we op bezoek waren. Tranen met tuiten hebben we gelachen. Om een paar voorbeelden te noemen:
Ola Goost Guijper en Gidde Ganse in Spanje
Pfeerdenlul in Duitsland
Reub, Jeust en Reumy in Denemarken.
We doen het nog steeds, nu zonder Joost en Romy maar met zijn tweeën en nog steeds met dikke lol.
Zo kwamen we een Franse brokkenpiloot tegen op Sark die nu verder door het leven gaat als “Monsieur Baguette”. Overigens gedragen we ons verder erg netjes en doen hard ons best ons verstaanbaar te maken in de lokale taal. Je bent tenslotte te gast. Dat lukt in de ene taal wat beter dan de ander.

Over netjes gesproken. Vandaag nog kwamen we 3 oudere mannen tegen op motoren die we meteen de titel gaven ” de kidsclub van Satudarah”. Weer dikke lol. Tot we er achter kwamen dat het Nederlanders waren. Met ons staart tussen de benen vertrokken. Eenmaal om de hoek hebben we ze omgedoopt tot ” de vrouwelijke tak van Satudarah”. Ze hadden het alleen maar gehad over alternatieve geneeskunde en hoe geweldig dat hielp.

Waar waren we gebleven, in Guernsey. Daar hebben we gewinkeld, wat reparaties verricht en ons klaar gemaakt voor een pittige tocht naar Honfleur. Die hebben we geklaard in een dag en een nacht met prachtig weer en een prima windje. We hadden helaas wat pech met een fikse tegenstroom op het kanaal van Rouen (begin van de Seine) waardoor er nog een half dagje bijkwam. Eenmaal afgemeerd middenin het prachtige middeleeuwse stadje is de tegenstroom snel vergeten.

Honfleur is prachtig. Oud stadje met prachtige oude gebouwtjes, veel leuke straatjes met leuke winkeltjes en idyllisch parkjes. Kortom we hebben het ervan genomen en locale lekkernijen voor het thuisfront verzameld.

_MG_8613

De volgende grote tocht was Honfleur – Duinkerken. Enige nadeel windkracht 5/6 en tegen. Twee dagen en 1 nacht hebben we geploeterd. Stampend tegen de golven, de wind en de helft van de tijd tegen de stroom in, levend (ik dan) op water en brood. Dat laatste, zult u denken, kan geen kwaad, maar wees gerust dat halen we eenmaal aangekomen ruimschoots in. Daarnaast kreeg ik het idee dat vissers mij niet echt mogen. Ze bleven komen, wel honderd (niet allemaal tegelijk) en recht op mij af (althans dat lijkt zo in het donker). Gek werd ik ervan. Leuk dat zeilen.

In Duinkerken genoten van het prachtige weer (waar we de laatste week al helemaal niet over mogen klagen). Stadje is apart, moet prachtig zijn geweest voor WOll, Bijna alles is er verwoest en de oude gebouwen die nog staan zitten vol kogelgaten. De geschiedenis van de grootste evacuatie (bijna 250.000 Engelse en Franse militairen) wordt treffend zichtbaar in het museum. De vluchtelingenstroom van Nederlanders, Belgen en Fransen voor de nazi’s ook. Laten we daar in deze tijd maar eens bij stil staan.

Morgen onze laatste tocht. Nog 70 mijl (ongeveer 14 uur) naar Hellevoetsluis. Dan zit het er weer op. Joost haalt ons zondag op. Vier weken hebben we gezworven over de zee. Alles gehad, veel wind – geen wind, zon en storm, ankeren en mooie stadjes, dolfijnen en makrelen, water en brood en lekker eten. Op naar het volgende avontuur.