Maandelijks archief: mei 2016

Nooit meer zwemmen

We hebben 3 dagen voor de Salcombe Yacht Club aan een mooring gelegen. Het is er prachtig.

In de namiddag komen we aan na een forse tocht vanuit Lulworth Cove. De beloofde foto blijf ik verschuldigd want s nachts zet de wind aan en moeten we om 4 uur s nachts het anker lichten en de zee op. We zeuren niet en worden beloond met een prachtige tocht met mooi weer en wind mee.

Salcombe River heeft een zogenaamde bar, een drempel, en aangezien we met laag water aankomen moeten we vrij nauwkeurig door een klein gaatje aan de westkant van de rivier binnenkomen. Eenmaal op de rivier is alles rustig en de spanning van de ondiepe ingang achter de rug. Aan beide kanten van de rivier liggen stijle heuvels met aangeplakte villas. We zoeken een mooring uit voor de Yacht Club. Het clubhuis is nadrukkelijk aanwezig en misstaat niet als koninklijk onderkomen. De chairman van de club staat op het balkon in een blauwe blazer met goudkleurige knopen en inspecteert onze boot. In de tuin van de club worden grote party tenten opgezet.

We pompen de dinghy op en ik vraag Baudine om een jerrycan benzine. We hebben de buitenboordmotor nog niet gebruikt en er zit maar een klein laagje benzine in. Baudine kan alleen een lege jerrycan vinden en ik besluit naar het dorp te gaan en te vullen zodat we naar de kant kunnen wanneer we willen.

Navraag leert dat de benzinepomp boven op de berg ligt. Natuurlijk, waar anders, benzinestations liggen altijd boven op een berg. Een half uur later sta ik buiten adem trots boven op de berg en tank een paar liter benzine. De terugweg is appeltje eitje.

Het is banking holiday en de engelsen zijn een lang weekend vrij. Het is lekker weer en Salcombe is een trekpleister. De ribs varen af en aan en niemand weet waar naar toe. Ja, je kunt de zee op varen en ja, je kunt ook weer terug varen. Dat is dan ook wat de meeste doen. Wij begrijpen er weinig van.

Het stadje is prachtig. Er zijn heel veel leuke winkeltjes en goeie pubs. Baudine en ik genieten van een fish en chips en maken 2 behoorlijke wandelingen. s Middags gaan we terug naar de boot en kijken onze ogen uit bij de zeilwedstrijden. Er zijn 3 of 4 races tegelijkertijd en de velden met wedstrijdboten gaan dwars door de boten die aan een mooring hangen of voor anker liggen. Dat alles goed gaat is eigenlijk best vreemd. Op een meter of twee van de Bojangles gaan ze overstag en scheren langs ons. Het is spectaculair. Ik maak fotos die ik op de site zet, zie fotos Salcombe. Als ik s avonds het gastankje moet verwisselen trek in de bakskist open en zie 2 jerrycans, eentje met antispin en een volle jerrycan met benzine voor de buitenboordmotor. Ik tel tot tien en verwissel de gastank. Doet ie het weer schat? Ja, das fijn.

De derde avond krijgen we gezelschap van een engels kajuitjacht die geen plek meer kan vinden. We hangen gezamenlijk aan de mooring. Zij gaan s avonds naar het eindfeest van de zeilclub. Wij kijken een filmpje en vallen voor het einde in slaap.

Vandaag is de Bojangles met goeie herinneringen vertrokken uit Salcombe Harbour. Het is wederom mooi weer en we cruisen naar Yealm. We zijn daar een jaar of 4 geleden geweest en ook dat was te mooi om waar te zijn. Onderweg probeer ik wat vis te vangen wat niet lukt. We varen te hard.
Twee mijl voor de ingang van de River Yealm staat Baudine opeens op en wijst naast de boot. Een meter of 15 naast de boot gaat een vin voorbij. Een meter of 4 daarachter dwarrelt een tweede vin boven water. De laatste vin is de staart die hoort bij de vin ervoor. Met open mond staan we te kijken en naar elkaar. Er komt een onwijs beest van een meter of 8 voorbij. Nadat we een beetje zijn bijgekomen zoekt Baudine de vis op in een lokaal gekregen boekje. Het gaat om de Basking Shark. Hoewel deze uitsluitend plankton eet besluit ik dat zwemmen voorlopig geen optie meer is.

5:15 uur

Okay, nog ntje dan. Maar daarna houden we een tijdje radiostilte want anders wordt het teveel.

We liggen op dit moment in Lulworth Cove. Ik zeg zoek het op via Google afbeeldingen want het is adembenemend. Wij zijn verstoken van internet en kunnen alleen contact maken via de kortegolf radio. Daarom geen fotos maar wel een korte beschrijving. Lulworth Cove is een baai aan de zuid engelse kust; geheel rond en met een kleine opening naar zee. Rondom de baai ligt een prachtig heuvellandschap, witte krijtrotsen en archeologische krommingen. We zijn de enige bezoekers die midden in de baai voor anker liggen; er liggen ook een paar bootjes van de lokale vissers en we kijken door de opening uit over zee terwijl de zon onder gaat. Het is echt bizar mooi.

image

Baudine heeft het moeilijk. Dit komt omdat de Kapitein gestopt is met roken. Ik ben al 6 dagen clean maar dag 5 en 6 waren het lastigst. Ik ben iets minder gezellig dan normaal en in staat om een rokende voorbijganger zn peuk af te pakken. Ik zie dingen die er niet zijn en geef geen antwoord op vragen die worden gesteld. Ik ben voornamelijk met mezelf in gevecht. Toch ben ik ook een beetje trots want ik ben mn belofte aan Baudine nagekomen. Ook heb ik al veel meer lucht dan voorheen en komt de smaak terug. Ik denk alleen maar in voordelen.

Op het idee gebracht door Anand besluit ik Surinaamse sambal te maken van Adjumas. Dit zijn vreselijk hete pepers en ik kan er geen maat mee houden. Omdat ik als gevolg van het niet roken iedere ochtend om 5:15 uur wakker word start ik vroeg met de voorbereidingen. Als ik een uurtje later het goedje sta te garen trekt de peper in onze ogen. Door de hele boot hangt een sterke peperlucht, man wat zijn die Adjumas scherp. Er staat in het recept dat je de zaadjes er beter uit kunt halen omdat deze heet zijn maar ik ben eigenwijs en geen mietje. We hebben nu 2 potten Surinaamse sambal die je als normaal mens in geen honderd jaar op krijgt zo heet. Ik stel voor om n pot te gebruiken voor het maken van pepperspray voor ongenode gasten. Dat zal vast strafbaar zijn want kijken kun je daarna niet meer. Baudine stemt in met mn idee.

Vanochtend wederom 5:15 uur uit de veren. Ik besluit de 2de handset van marifoon een ander plek te geven en opnieuw van bedrading te voorzien. Zes uur later is de klus voor de bakker en kunnen we van onder de buiskap de berichten veel beter verstaan en beantwoorden. Ik ga in Yarmouth nog even op zoek naar een roker met een sigaret teveel maar kan m niet vinden. Dan maar de zee op via de Needles de Solent uit. Hoe eerder, hoe beter.

Gisteravond aten we een sappig gefermenteerd kippetje van Yvette van Boven en nu is Baudine bezig met pasta spekjes/knoflook. Kortom het ontbreekt ons aan niets. Wel hebben we de indruk dat de Bojangles ietwat overladen is. Ze komt traag op gang en ligt als een blok in het water. Baudine wijst op de hoeveelheid drank aan boord en ik moet toegeven dat ze een punt heeft. Ik werp me op als vrijwilliger om het euvel te verhelpen; Baudine ook.

Morgenochtend zal het wel weer 5:15 uur zijn als ik wakker word. Ik besluit nu al dat ik dan de dinghy oppomp en naar de kant ga om een foto van de Bojangles te maken. Die hebben jullie dan nog tegoed.

Van de kant

We ontvingen een reactie van Pim en Ankie Leltz op onze eerdere blog; waarvoor dank. We vinden het allebei bijzonder want P(im) L(eltz) en Ankie stonden garant voor de boot genaamd Plankie. De boot waarop zowel ik als Rob samen met Kees onze eerste wilde zeilavonturen beleefde op de Wijde Aa en waar de liefde voor zeilen is ontwikkeld.
Nu ruim 35 jaar later liggen Rob en ik op de rivier van Porthmouth met onze eigen Bojangles te genieten van het weer en de muziek van Harm. We halen herinneringen op aan toen, samen met Kees op Plankie, een valk zeilend over de Wijde Aa. Het leven kan verkeren.

Afgelopen dinsdag zijn we overgestoken van Stellendam naar Pinn Mill zonder een druppel diesel te verstoken; we hebben de tijd, er zijn geen deadlines. Onze allereerste overtocht met een Westerly Centaur ging ook naar Pinn Mill en was toen een hele onderneming. Nu doen we dat gezamenlijk zonder er bij stil te staan. We draaien onze wachten, verminderen tijdig het aantal vierkante meters zeil en zorgen dat we zo comfortabel mogelijk aan de overkant komen.

We rusten een dagje uit en gaan met de bus naar Ipswich voor Wifi. Ja, Wifi is onze verbinding met familie, vrienden en Nederland.

De volgende dag vertrekken we naar Ramsgate. Als we ons melden bij Port Control via de marifoon krijgen we als antwoord: Welome back Sir. Dat geeft enig James Bond gevoel ook al is het natuurlijk onzin want ons laatste bezoek is drie jaar geleden. In Ramsgate doen we een slaapje en zodra het tij kentert varen we de zee weer op richting Brighton. Onderweg krijgen we het verzoek om mee te werken aan een rescue oefening van de Engelse KNRM. Natuurlijk mogen ze over ons dek hooveren. De helicopter vliegt dwars zon 30 meter boven het schip op exact dezelfde snelheid als Bojangles. We kunnen elkaar niet langer verstaan. Na zeker 15 minuten geeft de helikopter aan de poging te staken omdat ze bang zijn het schip te beschadigen. Wij vinden het inmiddels prima en zijn doorweekt van het opspattende zeewater.

IMG_0924

Eenmaal bij Brighton krijgen we te horen dat we niet naar binnen kunnen. Waarom is onduidelijk. Ons enige alternatief is 10 uur doorvaren (de nacht in) naar de Solent. s Nachts hebben we nog even discussie over welke rivier op te varen maar we nemen geen risico en kiezen voor Haslar, n van de havens bij Portsmouth.
Om 4.30 uur s nacht liggen we vast, nemen nog een borrel en gaan slapen. Je wilt avontuur dan zul je het krijgen ook. De volgende dag besteden we aan Wifi, boodschappen en bijkomen.

De wind gaat vanaf morgen in een voor ons gunstige richting waaien. We krijgen hem mee. Morgen gaan de ankers los en gaan we rustig richting Falmouth.

Vertrek

Wat een supergave dag! Het is nu the day after en ik ben er weer vroeg bij. Baudine ligt nog lekker te slapen; het is tijd voor een blog. Ik zit tussen alle kado’s, flessen wijn en andere hartversterkers en van de laatstgenoemde 2 categorieën vraag ik me af waar we dat nog kwijt kunnen op de boot. Maar geen zorgen, we vinden echt wel een passende plek.

Gisteren was een dag om niet te vergeten en dat zullen we ook niet doen. Het weer zat mee, het was leuk om iedereen nog even een laatste keer te zien en we kwamen tijd te kort om met iedereen lang genoeg bij te praten.

Na de geweldige speech van Alwin was het plan om zeilend de haven uit te varen. Maar toen we op de boot stonden en zoveel familie, vrienden, collega’s, buren en kennissen naar ons stonden te kijken werd de druk te groot. Baudine en ik keken elkaar aan en zonder iets te zeggen hebben we de motor gestart en in z’n achteruit de kade verlaten. Het voordeel daarvan is dat het op de foto’s lijkt alsof we aankomen.

Speciale dank willen we via deze weg voor Hans, Kees, Gert en Joke uit de Heliushaven en Michiel voor de muziek. Geruisloos hebben zij ervoor gezorgd dat alles dik in orde was. Helemaal top.

’s Avonds hebben we in Stellendam nog een hapje gegeten met onze families en daarna moe en voldaan in slaap gevallen.

Vanmiddag om 17:00 uur gaat de wind zuid staan. Als we om 14:00 uur vertrekken en via het Slijkgat de zee opgaan kunnen we mooi oversteken naar Engeland. We zijn dan echt van de kant.

IMG_3057

Imelda

We zitten midden in de emo-periode.

Baudine heeft zoveel afscheidsetentjes en -lunches in haar agenda dat ik voorstel om ook het ontbijt als gelegenheid in te zetten. “Geen goed plan Rob”.

M’n moeder zorgt met de pasen voor een leuke dag met de kuijpertjestak, we gaan uit eten met Petra en Harold, hebben een reünie van de witloxen en vieren de verjaardag van de moeder van Baudine. Nog één keer samen met de chicks en koters van de gebroeders Bas en Hein. Tussendoor eten we meerdere keren met mijn moeder, Joost, Romy en Boy.

We hebben een superleuke avond met de buren uit het buurtje die ons met een heerlijk diner en goede wijn, naast de jarenlange opgebouwde verwantschap, lieten proeven wat we de komende jaren gaan missen.

Dodenherdenking en de avond ervan, samen met één van m’n boezem collega’s doorgebracht. Samen zittend op een bank in stilte turen over het Haringvliet. Daarna goede herinneringen, toekomstige verwachtingen en de zin en onzin van hetgeen ons drijft met een goed bord eten besproken.

Als klap op de vuurpijl hebben we afgelopen zaterdag met onze beste vrienden en vriendinnen op de boot doorgebracht. Alle omstandigheden als temperatuur, wind, zon en de ondergang van laatstgenoemde waren optimaal. Maar het belangrijkste was toch echt de sfeer, het begrip en respect voor ons besluit, het feit van elkaar gaan missen en de confrontatie waarom dat zo is. Natuurlijk hebben we die hele dag ook erg veel lol gehad.

We hebben tussentijds de boot samen met Joost in een koud maar zonnig weekend omgevaren van Kats naar Hellevoetsluis. Het huis is op orde en de boot is in topvorm. Alles klopt, loopt en functioneert prima. Nog een week en dan is daar de dag waarvan we weten dat ie komen gaat. Baudine en ik zijn weer samen en bezig de boot in te richten en alles een plek te geven. Elke vierkante centimeter wordt benut. We maken lijsten van waar alles ligt en hebben kasten, planken en bakken namen gegeven van alle plaatsen op de wereld waar we ooit zijn geweest. Dat maakt het makkelijker en leuker om te onthouden waar dingen liggen. De kit spuiten liggen in de Kalverstraat, de stofzuiger in El Calafate, reserve motormateriaal in Wight en het broodmeel in Denemarken. We hebben een hoop lol met elkaar overhoren.

Toch lopen sommige dingen de spuigaten uit. Bij één van de tochtjes van huis naar de boot kwam de zoveelste plastic bak binnen waarvoor ik een plekje moest vinden. We hanteren een aantal prio’s voor een plek. Is het zwaar? Dan zo laag mogelijk. Heb je de inhoud veel nodig? Dan binnen handbereik. Kan het bederven? Dan in de ijskast. De opdracht was nadrukkelijk “binnen handbereik”. Het was een forse bak dus die ben je niet zo 1, 2, 3 effe kwijt. Gek genoeg had de bak weinig gewicht. Ik besloot een kijkje te nemen. Tot m’n stomme verbazing was het de verzameling leesbrillen van Baudine. Ik wist serieus niet dat ze er zoveel had. Imelda Marcos kan met haar schoenen nog niet in de schaduw staan van de hoeveelheid kijkertjes van mijn First Lady. Echt ongelooflijk. Ik heb er twee uitgehaald, de rest onder de vloerplaten van de boot geparkeerd en de schroeven er weer ingedraaid. Er is tenslotte maar één kapitein aan boord.

Brillen