Maandelijks archief: juni 2016

Para Noia

We verlaten Camarinas en gaan een Riaatje verder. We staan vroeg op en dat valt tegen. We zijn nooit langslapers geweest maar de laatste dagen is 10:00 uur onze nieuwe biologische wekker terwijl we niet laat naar ons mandje in de voorpunt gaan. Even kijken hoe zich dit ontwikkelt.
We zetten een rif voor de zekerheid en varen voorbij Camarinas richting zee. Achter ons vertrekt de Armada van Oceanpeople, een stuk of 15 nederlandse jachten, op weg naar de Azoren. De hele dag schijnt de zon en de golven zijn rustig maar indrukwekkend. Naarmate we dichter bij Cabo Finistière komen neemt de wind toe. We lopen 9 tot 10 knopen als we de Ria Muros y Noia binnenschuiven op zoek naar een ankerplaats. Het gaat de komende dagen stormen op zee en wij zoeken noordelijke beschutting. Na 2 afgewezen opties zijn we het zat en varen naar de haven van Portosin.
Het feest van San Juan, topkerel, duurt nog steeds en we krijgen de uitnodiging voor een Sardinara bij de jachtclub van de haven. Naast het bier is nu ook de wijn gratis. We eten sardientjes en mosselen. Deze laatste hebben de voorkeur want we zijn nog niet zo geoefend in het ontwijken van de graatjes. Uiteraard mogen we niet klagen want de zonsondergang is mooi en we zitten heerlijk aan een tafeltje uit de wind. Topdag!
IMG_3125
We spenderen voor straf 8 uur achter de naaimachine. Bij aankomst is de Bojangles niet meteen op orde gemaakt en als we bij storm het huikje van de rolreef hijsen trekken we er een scheur naast de rits in. De naaimachine is 20 jaar niet in gebruik geweest en wil eerst schoon, geolied en onderhouden worden. Eerder wordt er niet gestikt. Het resultaat mag er echter zijn. De huik is weer picobello voor mekaar en de dag is voorbij. Desalniettemin valt echt niet mee om een draad door een naald te doen op een boot die ondanks het feit dat zij aan de steiger ligt zeker een meter op en neer gaat. Toch ook die nacht slapen we weer als roosjes.
Morgen gaan we het weer proberen bij Muros, een ankerplek zoeken. Ik heb weer 2 plekken in gedachte en de wind is kalm. We will see.
De 2de dag van de storm staat ook in het kader van klusjes. Ik heb de ultieme ankerkoppeling gemaakt en Baudine heeft de vragen voor de spreekbeurt van Josephine beantwoord. Ondanks de storm is het prachtig zonnig. Eigenlijk zijn we wel blij met de wind. De herrie en het schommelen deren ons niet. ’s Avonds hebben we nog even een setback omdat er toch wat water onder in de boot staat waardoor een aantal opbergruimtes vochtig zijn geworden. De oorzaak is de test-uitgang van de watermaker en die is in Engeland al verholpen. Maar als we het nu niet allemaal leeghalen krijgen we daar spijt van. Dus aan de slag, de vloer open en alles afdrogen, water wegzuigen en alle lappen tegen het schuiven moeten gewassen worden. De storm trekt ondertussen nog even aan en Baudine is blij dat haar kapitein niet is gaan ankeren. Als beloning kijken we een dvdeetje Friends.
Vandaag pakken we de bus naar Noia. Het moet een mooie plaats zijn en dat is het ook. We slaan toe in een chinese gadgetstore waar de prijzen een komma verschillen met die in Nederland. Trots loop ik met een fenderpomp, tondeuse, tie rips en een kwastje om eten te marineren weer naar buiten. De reis naar Noia doen we per bus. Er is ons uitgelegd dat we om 11:00 uur naast de lokale bank de bus naar Noia kunnen nemen. Dit is virtueel want om 12:15 uur komt de echte bus. We hebben dus voldoende tijd om eens aan ons Spaans te werken en pakken ‘Wat en Hoe’ in het Spaans. Na een paginaatje woordjes komt het echte werk en leggen we ons toe op het feilloos vragen van 2 buskaartjes voor Noia. ‘Dos boletos’ gaat nog wel maar de rest laten we toch maar achterwege. Als ik de bus binnenkom zeg ik: ‘Dos’ en de chauffeur begrijpt me.

Camarinas

We gooien ons anker uit in het noorden van de baai van Camarinas tussen twee strandjes. We maken de boot op orde, nemen een borrel en gaan aan de slag met de vis die we hebben gevangen. Een grote makreel en een behoorlijke van een ander type die we niet kennen. Ik fileer de laatste en deze ziet er goed uit. Mooi vlees en ik hoef niet zuinig te snijden want hij is groot genoeg, zeker een kilo of 3. Baudine zoekt ondertussen de zilveren lepel want in dat boek staan de vissen. Als ze met veel lol weer naar buiten komt blijkt het om een tonijn te gaan. Ik kan het niet geloven maar het plaatje is toch echt identiek aan hetgeen ik zojuist heb gesneden. Voor het recept hebben we alles in huis en het wordt tonijn met kruiden in azijn. Klinkt wrang maar geloof me het is superlekker. Om 23:00 uur gaat bij mij het licht uit en blijft Baudine nog even in de kuip onder haar dekentje.

De tocht naar Camarinas is relaxed. Om de baai van La Coruna uit te komen hebben we nog even de motor bijstaan maar eenmaal op zee gaan we met een bakstag windje langs de Costa del Morte. Ik gooi m’n hengel uit en wordt snel beloond met een makreel. Vandaar del Morte denk ik. Daarna vang ik lange tijd niets. Het weer is heerlijk zonnig en het uitzicht op de groene heuvels verveelt ook niet. We zetten onze favoriete playlist op en lezen. Als ik om me heen kijk of er geen ander schepen zijn zie ik dat er weer wat aan de hengel hangt.

In La Coruna hebben we een geweldige tijd. Na 2 dagen slaat het zonnige weer om en moeten we een aantal dagen zo nu en dan schuilen voor de regen. De kust staat er om bekend maar het verschil is dat het niet koud is en binnen de kortste keren ook weer droog op straat. We leggen ons toe op het vinden van Wifi en passen ons aan aan het spaanse ritme hetgeen betekent dat je tussen 13:00 en 17:00 uur niet de straat op gaat. Op de 2de regenachtige dag komen we s middags Marisé tegen. Een dame van 64 van Spaanse komaf. We maken een praatje en even later schuift haar man Martin aan. Hij is geheel Engels. Ze wonen in Engeland en zijn op familie en vriendbezoek in de streek waar Marisé is geboren en getogen. Het is gezellig en ze nodigen ons uit om ’s avonds een hapje met elkaar te gaan eten. We vinden het leuk.

Het wordt die avond nog veel gezelliger en Marisé leert ons de wijn en de lokale tafelmanieren. We mogen geen obers bedanken, het is hun werk, we drinken Ribeiro, bij het inschenken mag je nooit stop zeggen anders krijg je een elleboog van haar en we eten pulpo, becheberos en piementos. Ofwel zacht gegaarde inktvis, schelpen en gebakken lokale groene pepers. Daarnaast zijn Martin en Marise prima gezelschap. Zij is fragiel, 1,58 meter groot, haar vader was een Don, ze heeft een rauwe stem en pittige ietwat uitstekende ogen. Ze is enig kind en gewend om te krijgen wat ze wil hebben. Ze is gek op Monrinho en Ronaldo en als je iets wilt bestellen wat haar niet goed lijkt dan herstelt ze dat ondanks tegenspraak. De obers vliegen voor haar. Het leukste is als ze iets wil vertellen. ‘Come on Martin, tell the story’. Martin begint dan de zin en na 5 woorden neemt ze het over omdat hij het niet goed vertelt. Martin is het gewend en schikt zich in z’n rol. Je ziet dat hij zielsveel van haar houdt.

Voor de volgende avond spreken we af alleen wat te gaan drinken. Het is zaterdagavond en de hele stad is er op uit. Uiteindelijk rollen we om 3:00 ’s nachts ons bed in en worden om 12:00 uur pas weer wakker. Dat is me de laatste 10 jaar niet meer gebeurd. Marisé neemt ons mee op een soort kroegentocht maar dan met eten. Als de tafeltjes bezet zijn regelt ze op de een of andere manier toch weer een plek en als er iets beter vrijkomt zitten wij daar een paar minuten later. We eindigen in een cocktailbar voor koffie die ze na 24:00 uur niet meer schenken en sluiten dus af met een mysterieus drankje. Daarna nemen we afscheid en gaan terug naar de boot. Met veel plezier denken we terug aan onze ontmoeting.

We hebben er nu een volle dag Camarinas opzitten. Het was vandaag prachtig weer. De zonnepanelen zorgen voor meer dan genoeg energie. In de ochtend gaan we een stokbroodje halen met de dinghy en drinken cafe con leche. Tussen 13:00 en 17:00 doen we klusjes aan de boot en daarna vertrekken we weer voor een tapasje en een drankje in het dorp. Zojuist hebben we de makreel, a la muniere met citroen en peterselie, en eigengemaakte piementos (naar recept van Marisé) gegeten.

Morgen gaan we de omgeving verkennen. We kunnen kiezen uit een privé strand, 4 wandeltochten, ik moet weer vis vangen of we kunnen via een ondiep riviertje met de dinghy een stadje bezoeken. Het leven is een groot feest op dit moment.

Ik kan nu verslag van vandaag doen omdat het online zetten van de blog gisteren niet wilde lukken. Het is voor een groot deel geweldig. We staan niet te vroeg op, Baudine haalt een stokbroodje en ik krijg een visschubbenrasp als cadeautje. Aan het begin van de middag vertrekken we voor onze wandeltocht en dat is zwaar. El ploert Copre werkt zwaar op ons in en we zweten behoorlijk. We stijgen en dalen maar het uitzicht is geweldig. De kaart beschrijft in totaal 23 km in 6 uur. Halverwege vinden we het wel welletjes en buigen we af langs de kust naar een strandje waar we zwemmen, zonnen en onze zondes bespreken. Uiteraard een kort gesprek. Dan keren we terug naar Camarinas voor Ribeiro en Canjo (bier uit de tap).
Bij de Capitano del Puerto informeer ik naar verse vis. Hij grijpt om de hoek een plastic tas vol vis en die mag ik hebben voor 10 eetjes. Het is echt te veel vis en zonde om mee te nemen naar de boot. Ik kies er 2 uit en geef hem een spaatje citron. We rekenen af en gaan naar de Bojangles. Onderweg in de dinghy zien we dat er veel buren bij zijn en dat onze boot achteraan ligt. Hoe kan dat nou? Wij lagen toch dicht bij het strand.
Een Engelsman komt met zn dinghy aanvaren en vertelt dat onze boot er plotseling vandoor ging en dat hij samen met een Nederlander er achteraan is gegaan. Even later doet Paul hetzelfde verhaal. Ik haal het anker op en er zit een jute zak om het punt van het anker. Hebben wij weer. We liggen al 2 dagen prima en als we een dagje weg zijn gaat ons anker glijdend op een jute zak los. Gelukkig is alles goed gekomen maar Baudine is haar vertrouwen in het anker weer even kwijt. Wordt op zeker een slapeloze nacht. En toch, het leven is hier nog steeds een groot feest!

Noot van Baudine: we vinden alle reacties op onze blog geweldig en weten niet hoe gauw we Wifi moeten vinden om ze te kunnen lezen, waarvoor dank. Het is alleen niet mogelijk om overal op te reageren.

Hoe was ’t nou

Wat een supergave stad! We zitten op een terras op een volstromend plein. Het is zondag en het is 17:00 uur. De mensen zijn vrolijk, er zijn veel kinderen en de sfeer is zomers. Er wordt gevoetbald, geflaneerd en gepraat. Het hele plein drinkt cerveza en vino en knabbelt aan patatas, liflafjes van bacalao en queso. La Coruna is the place to be. Ik overdrijf echt niet; het is een stad waar ik zou willen wonen. Lekker klimaat, veel vis en een tranquilo tempo.

IMG_3090

Het is vandaag bewolkt met af en toe wat zon; maar zo voelt het niet. Het is hier volop zomer, korte broek, T-shirt en doe-vooral-je-eigen-ding. Hoewel het hier meer regent dan normaal in Spanje is mijn advies: prik een week met grote kans op zonnig weer en ga er eens naar toe. Je kunt je er niet vervelen.

Onze overtocht is geweldig. In 4 dagen van Falmouth naar de baai van La Coruna is niet slecht. We hebben de eerste dag een deel op de motor afgelegd, maar daarna ging het vlot. Halverwege de tweede dag zonden we ons laatste bericht ‘Tapas, here we come’. Daarna gingen we eten. Ik zit samen met Baudine een bord spaghetti te eten en zie waar ik ook kijk dolfijnen springen. Op 50 meter, op 500 meter en op 5 meter. Het moet echt niet gekker worden. Ze zijn van het type common dolphin en blijven de hele dag en de volgende om ons heen. Ik kan niet naar buiten kijken of zie een rug met een vin springen.

Dan zie ik aan de horizon een zeilboot en wijs hem aan voor Baudine. ’t Gekke is dat ie plots weer weg is. We bekennen elkaar dat we de laatste twee dagen vaker dingen zien die er niet zijn maar erger nog, we horen ook dingen die er niet zijn. Ik hoor al twee dagen lang een jazzband hetzelfde nummer spelen.

‘Het is een spuit’ zegt Baudine. En verdomd ik zie ook een bak nevel boven het zeewateroppervlak. En dan nog eentje. Het is een groep van een stuk of zes walvissen die ons op 150 meter achter de boot passeren. Met open mond staan we mekaar aan te staren. Is dit echt? Grote lange ruggen die in een rustige cadans om de beurt boven de oppervlakte uitsteken. Het is echt zo spectaculair.

Aan het begin van de 3de dag trekt de wind stevig aan. We zetten het eerste rif en even later het tweede. De Bojangles laat zich sturen door de windvaan en blijft rustig op koers. De golven zijn indrukwekkend in hoogte. In de loop van de dag neemt de wind weer iets af waardoor we meer comfort hebben. Die avond moeten we nog 90 mijl en weten dat de klus geklaard is.

We leggen de boot aan in Sada Marina en verkennen het dorpje. Het is een behoorlijk ingeslapen toestand. Morgen gaan we naar de jachthaven van La Coruna!

Tapas, here we come

Kom nou! Straks zijn ze weg.

Wie gaat er weg? roep ik terug. Ik lig voor in de punt in mn bed en ben nog compleet van de wereld. Mn ogen willen niet open en de gedachte dat ik de U-turn moet maken om eruit te gaan komt maar halverwege.
We zijn op weg naar de Costa Verde en hebben er inmiddels 2 dagen op zitten. Hoewel het tekort aan slaap nu even opspeelt mogen we voor de rest niet klagen. Het begon wat stroef met mist, a bit foggy, zouden de Engelsen zeggen, gevolgd door soms net te weinig wind waardoor de motor bij moet staan. Aan het begin van de 2de dag trekt de wind aan uit de juiste hoek en heisen we de gennaker. 140 vierkante meter haatzeil trekt ons met een behoorlijke snelheid de oceaan op.

Onze veiligheidsdeskundige annex reserve kapitein en AA-sympathisant ter zee antwoord met: De dolfijnen. Ik spring mn bed uit, klim de kuip in en zie helemaal niets. Het daglicht doet pijn aan mn ogen. Kijk dan. Ja schat, dat lukt nu even niet. Waar is mn zonnebril?
Na een slok koffie en wat gewrijf zie ik ze ook. Ze springen vrolijk rond de boot. Ze waren er vannacht ook en trokken lange lichtgevende strepen plankton door het water. Echt gaaf; Ik kan het nog even niet opbrengen. Mn hele lichaam zit nog in de remslaap.
Okay, de bijzonderheden zijn: er zijn geen bijzonderheden. We zijn compleet alleen en lopen 5 knopen. De cerials staan klaar en meer koffie zit in je thermoskan. Ik ga slapen.

Na een half uurtje bijkomen erger ik me aan de kraakjes aan boord en ga op zoek naar de WD40. Het wondermiddel tegen alles dat piept en kraakt. Even later hebben we weer een geruisloze boot. Dan check ik nog even de bijzonderheden. Toen we uit Nederland vertrokken was het zeewater 11,7 graden. Inmiddels staat de meter op 15,9. De dieptemeter heeft het opgegeven. Op de kaart staat nu een diepte van 4000 meter; ook de sonar trekt het niet meer. De grib files beloofde een dag met lichte tegenwind en dat is realiteit geworden. We gaan ternauwernood 3,5 knoop, de wind staat tegen en lucht en water zijn grijs.

De navigatiestrategie is dat we verder West varen en dan een door de grib files beloofde depressie oppakken die ons voor de wind met kracht 6 a 7 terug naar Spaanse kust blaast. Zo niet, dan hebben we een ander probleem. Als het mee zit komen we zaterdag aan, anders wordt het zondag.

Het is best vreemd om met 4000 meter water onder je, in the middle of nack, de dag door te brengen. We zitten in walvis area en turen zo nu en dan de horizon af. Afgelopen nacht was het door gebrek aan maan aardedonker en lig je te fantaseren hoe het voelt om tegen een slapend spekblok te varen. En vooral hoe dat beantwoord wordt. Ik heb nog nooit een boze walvis gezien.

s Avonds na het eten en de afwas kijken we 2 a 3 afleveringen Friends. We zitten inmiddels bij jaargang 2 en hebben een hoop lol. Wij zitten binnen voor de buis terwijl ons huis klotsend voort gaat.

Onze huidig positie is: 4718,7N en 816,1W

Wachten op de juiste wind

Het is heerlijk. We liggen voor anker op de River Fal in Cornwall. De rivier is prachtig en we liggen bij de ingang van een kleine kreek waar iedere keer bij laag water allerlei vogels hun eten bij elkaar sprokkelen. Het getij op de Fal is een meter of vier en we genieten van de stilte en wederom het mooie weer.

We moeten wachten op een dag of zes noordelijke wind richting Spanje. Noordwest en Noordoost zijn allebei prima maar Zuid is dat niet. Voorlopig zien we op de voorspellingen dat de wind Zuid gaat staan. We moeten dus wachten en ons vermaken in de buurt van Falmouth. Da’s geen probleem. Eergisteren zijn we opgepikt door Colin en Sukie.

ColinSukie

Colin en Sukie hebben we twee jaar geleden ontmoet op Wight waar we samen een cursus deden voor de korte golf zender. Al snel konden we het prima vinden samen. Colin en Sukie zijn voor een paar maanden terug in Cornwall van hun reis naar de Caribbean. Ze komen ons ophalen en nemen ons mee naar hun heerlijke huis in Cornwall. We wisselen verhalen en ervaringen uit, eten lekker, de was wordt gedaan, we wandelen door hun prachtige engelse tuin en hebben vooral heel veel lol. De volgende ochtend na een goeie nachtrust, een plons, een bad en een heerlijk ontbijt brengen ze ons terug. Die gaan we zeker nog ergens treffen volgend jaar als ze terug zijn in de Caribbean.

Na terugkomst pikken we eerst een nagestuurd pakket op bij de Marina en gaan vervolgens de rivier op. Eenmaal achter het anker zetten we alle riffen en markeren deze zodat we ze snel opnieuw kunnen zetten. Het derde rif is nieuw en verdient extra aandacht. De eerste avond eten we hamburgers, na al dat gezonde gedoe gewoon lekker, de volgende avond maken we verse pasta met olijfolie, knoflook en spekjes. Ook lekker.

Halverwege de avond komt er een beest voorbij drijven op de stroming. Het is geen bever of otter maar ook geen rat. We zijn er beide van overtuigd dat het een eekhoorn is. De twijfel is alleen dat we nog nooit een eekhoorn hebben zien zwemmen.

Op zaterdag gaan we naar Truro. Dat is eerst een uur met de dinghy en dan een uur lopen. We doen boodschappen en eten ons stokbroodje bij een lokale cricketwedstrijd, het 8ste zullen we maar zeggen. Wat hebben we gelachen. Swiebertje en Malle Pietje in witte cricket trainingsbroek met bijpassende polo, wat een figuren. Ze komen gewoon met een flink glas bier de wedstrijd uit. Zij hadden dikke lol en wij daarmee ook. Erg leuk om een keer naar te kijken en “to have a nice cup of afternoon tea”.

Vandaag naar Helford River gevaren, geen wind, prachtig weer, dus hengeltje uit. En waar Rob hoopt op flinke zeemonsters voor op de barbecue zien we alleen wat guppy’s voorbij zwemmen. Dan maar zijn eigen gemaakte buiten douche uitproberen. Dat maakt hem weer helemaal blij.

Ons ritme is behoorlijk aangepast. Waar voorheen de telefoon een belangrijk middelpunt is, is ie nu bijna volledig verdwenen. Wel rennen we naar een pub met wifi zodra we aan land zijn om te appen, chatten, mailen en alles te checken. Helemaal weg kan je het dus niet noemen. We staan ook steeds vroeger op. Ik word wakker zodra het licht wordt en ga naar bed als het donker wordt. Kortom 6:00 uur op en 22:00 uur naar bed en dan moet ik echt m’n best doen om niet nog eerder te gaan.

Moddervoeten

Zojuist weer op zoek naar Wifi geweest. Het resultaat is dat we in verband met laag water de laatste 50 meter door de blub moeten afleggen. Maar ja, je kan daarna 2 uur lang aan de Wifi hangen. Yahoo.