Maandelijks archief: juli 2016

Moeders part II

Nostrosos vamos a la Baiona. Dat klinkt toch een stuk indrukwekkender als ‘wij gaan naar Baiona’. Nostrosos, wij, geeft toch meer de indruk dat er een heel leger onderweg is. Bebaarde mannen op hun paard met zeker 6 zadeltassen en een zwaard. Terwijl ‘wij’ toch meer toeziet op moeders, Baudine en ik. Aan de andere kant doen wij dat op zeil en dat is best een prestatie. We hebben uitzicht op de natuurbeschermde eilanden en daarachter strekt de Atlantico. Eén stuk open zee tot aan NewYork. Mocht het anker loslaten, de zeilen scheuren en de diesel op zijn dan komen we daar vanzelf.

De illegale houtkap is in volle gang. Het vindt gestructureerd plaats in de bakboord slaapkamer. Stuk voor stuk worden de bomen per drie met de kettingzaag omgehaald. Daarna worden de zijtakken met korte stoten verwijderd om tot slot met luid kabaal in de hakselaar te verdwijnen. Als even later de fluitketel blaast en Baudine Roooob!!! roept stoppen de machines. Moeders is wakker, de dag gaat beginnen.

Ik zit nu met twee vrouwen evenzoveel weken op de Bojangles. Ik heb ze lief en hou van beiden erg veel. Het is een bijzondere en heerlijke tijd. Moeders begint langzaam maar zeker te begrijpen wat Baudine en ik hier aan het doen zijn op die boot. We leven volop en genieten van de mensen, de omgeving en het eten. Er zijn geen deadlines en er moet niets. Wel zijn we strak in de verzorging van Bojangles. Overal smeren we vet op tegen de zon en het zeezout. Als we aankomen en het anker hebben neergelaten worden de zeilen meteen voorzien van huik en stabilisatie zodat de zeilen beschermd zijn en schavielen niet mogelijk is.

https://www.youtube.com/watch?v=GiCWsdrLMWQ

Ook moeders kan al snel wennen aan ons tempo. Om een uur of tien gaat de fluitketel en pas dan gaan de luiken open. We nemen de tijd voor ontbijt. Eerst een stokbrood en een rustico halen aan de kant, sinaasappels persen en het beleg op temp laten komen. Tegen twaalven of er voorbij lichten we het anker of gaan op pad, om een uur of vijf gaan we lunchborrelen en dat sluiten we af met avondeten om een uur of tien, net nadat de zon onder gaat. Tussendoor eten we een ijsje, bezoeken iets, gaan zwemmen, luisteren muziek of lezen een boek. De dagen vliegen voorbij.

Ik heb me door een local laten vertellen dat het dit jaar extreem is. We zijn nu een week of acht in Noord Spanje en hebben aan het begin twee dagen regen gehad in La Coruna en recent een nachtelijke bui. Voor de rest is het onafgebroken strak blauw met heel af en toe een verdwaalde wolk en ruim 25 graden. Als de zon om tien uur ’s avonds achter de bergen verdwijnt zijn we blij met de lichte verkoeling en de warme landwind. Volgens de local is het normale beeld 4 dagen zon, 2 dagen regen en 2 dagen bewolkt. Ik kan best een dag regen gebruiken.

‘Kom Mam, we gaan vissen. De eerste is voor jou.’ Na een kwartier is het raak en spartelt er een makreel op zo’n 30 meter. Er is weinig wind dus we varen niet snel. Toch moet het arme beest nog enige tijd achter de boot zwemmen. Moeders en molentjes gaan nu eenmaal niet samen. ’s Avonds nemen we de makreel als voorgerecht. Hij smaakt prima.

https://www.youtube.com/watch?v=OyojIO9RabE

Baudine is sinds gisteren eindedag ziek. Ze heeft last van haar maag en lichte koorts. Als Baudine ziek is wil ze het liefst op haar bed liggen en slapen. Ik besluit met moeders het schip van Pinzon te bezoeken. We stappen in de dinghy waarin behoorlijk wat zeewater op de bodem ligt. Ik haal dat morgen wel weg.

Het schip is een replica en ligt in de haven van Baiona. Pinzon voer in de vloot van Columbus en rivaliseerde met hem. Op de weg terug uit Amerika raakte ze elkaar kwijt in een storm en Pinzon kwam een dag later terug in Baiona. Columbus strijkt met de eer en van Pinzon heeft nog nooit iemand gehoord. We maken wat foto’s en vluchten dan naar een terras. Na een paar drankjes, calamaris en piementos de padron gaan we terug met de dinghy naar Baudine en de boot. Er staat een stevig windje en ik verleg de route zodat moeders niet nat wordt. Met een beetje stuurmanskunst komen we geheel droog aan bij de spiegel van de Bojangles. Er komen golven van een halve meter voorbij. Hoewel ik duidelijke instructies geef worden deze totaal niet opgevolgd. Moeders doet een soort duikgreep naar het trappetje maar dat mislukt. Met een dempende plons belanden de billetjes van moeders op de bodem van de dinghy. Zeiknat. Nu zitten we echt in de problemen want de slappe lach volgt en we moeten toch echt eerst overeind om verder te komen. Een goed half uur later is de klus geklaard.

Fata Morgana
Naast ons in de haven van Vigo ligt een vrolijke spanjool. We maken meerdere keren een praatje. Ik heb de indruk dat hij ons wil uitnodigen maar wij hebben andere plannen en hou de boot een beetje af. Als we een dag later bij Cangas voor anker liggen komt er een boot met een noodgang op ons afscheuren. Dertig meter voor impact besluit ik toch overeind te komen. Het is onze spanjaard. Hij vraagt wat we vanavond gaan doen. Ik verzin een smoes en hij druipt teleurgesteld af. Twee dagen later liggen we voor het strand van Baiona. Baudine is aan de beterende hand en ziet hem het eerst. ‘Roooob, daar is je spaanse vriend’. Ik maak weer een praatje en hij verteld me dat hij wijnboer is. Z’n vrouw, ook een gezellig type, duikt de kajuit in en komt met een fles Albarino naar buiten. Voor bij de mosselen maakt ze duidelijk. Ik vraag in m’n beste spaans of hij die heeft gemaakt. Hij antwoord: ‘Si’. Wederom is zijn vraag wat we vanavond gaan doen. Ik geef aan dat het bonte avond is en dat we morgen bijtijds naar Vigo terug moeten. Wederom teleurstelling. Ik ben echter niet helemaal eerlijk geweest want het is bonte avond I en II, de echte, moet nog volgen. De dag erna liggen we weer bij Cangas en komt de blauwe zeilboot op volle kracht weer aanmotoren. Eenmaal langszij gaat ie vol in z’n achteruit en volgt een trotse kapiteinsblik. Wat we morgenavond doen? Ik ga overstag want ik heb inmiddels een behoorlijk beeld van de haciënda voor me. Manana a la noche, is dat okay. Perfecto! antwoord ik zonder enig overleg met Baudine. De wijn aan boord begint inmiddels aardig op te raken.
‘Schatje, ’t kan best zo zijn dat we blijven slapen bij de wijnboer’. ’t Lijkt me niet dat we na een avond laven in de wijn we ook nog thuis worden gebracht. Baudine begrijpt de boodschap en vult haar rugzak met een eventueel nachtje haciënda. Ook ons standaard cadeau setje gaat mee. Klompjes, kruidenbitter en stroopwafels. ’t Past allemaal net. We fantaseren nog een uurtje over wat ons te wachten staat. Een prachtige casa boven op een heuvel met zo ver je kunt kijken wijnranken. We proeven wijn, baden in wijn, wandelen tussen de ranken door en laten de gastronomische liflafjes één voor één passeren. ’t Kan gewoon niet op.
De haven van Vigo heeft een geweldig terras. Vanaf een uur of vijf kun je lekker in de schaduw zitten. De drank is goed koud en er zijn 2 prima gitaristen die echt kunnen spelen. Ik ken ze want ik heb er ook een avondje met moeders doorgebracht. Baudine en ik zitten te wachten op de wijnboer; hij pikt ons op met z’n auto a la noche. Als we aan ons derde drankje beginnen vraag ik voor de zekerheid aan een señora hoe laat a la noche eigenlijk is. Het is inmiddels over negenen. Zij geeft aan dat dat een uur of half elf is. Okay, denk ik, wij gaan hier vannacht niet meer terugkomen.
Dan zie ik ‘m ineens staan, mijn vino amigo. Z’n vrouw lacht ons toe als zij ons ziet en we krijgen dikke zoenen. Ze zijn met vrienden en drinken nog even een glas met hen en komen dan bij ons. Baudine heeft als eerste twijfels. ‘Rob, heb je ‘m wel goed begrepen? Is hij echt wijnboer? En gaan we eten in z’n huis?’ ‘Schat, geloof me, m’n spaans is echt in orde’. Na een half uurtje schuiven ze aan en ik vraag of ze wat willen drinken. Nee, dat hoeft niet. Okay dan vraag ik de rekening zodat we weg kunnen. We keuvelen ondertussen nog wat over boten, barbecues en vissen. Dan vraagt ie plots: ‘Wat gaan jullie vanavond doen?’ En ik begrijp meteen dat er toch ergens sprake moet zijn geweest van miscommunicatie. ‘Oh, eh, wij gaan een hapje eten in de stad. En jullie?’ Hij geeft aan dat ze de walstroom aan gaan sluiten op z’n boot. Baudine wil ze nog bedanken voor de fles Albarino en pakt haar rijk gevulde rugzak. Slalommend langs tandenborstels, lenzenvloeistof, ondergoed en de rest van het noodpakket overnachten vindt ze uiteindelijk de klompjes onderin. De stroopwafels en de kruidenbitter blijven in de tas. We nemen afscheid en wij gaan kijken of we ergens nog wat te eten kunnen krijgen. De rest van de avond moet ik het ontgelden. Baudine schiet om de paar minuten in de slappe lach en schetst de haciënda tot in den treuren.

Moeders part I

We zijn onderweg naar Santiago de Compostela. De hoeveelheid zondes die we de afgelopen periode hebben begaan zijn legio dus het kan geen kwaad. Het wordt slechts 35 graden en daarmee extra zwaar. Een paar zonde tegoeden liggen daardoor in het verschiet. De trein vertrekt op tijd van het station in Vigo.

Real Club Nautico de Vigo ligt aan het centrum. We verkassen een paar keer  op verzoek van de havenmeester en Baudine en ik brengen Bojangles op orde. Moeders is tevreden over haar eerste tochtje over de Atlantisch oceaan. Wij ook.

Dos Ribeiro y un canja komen vlot naar onze kant. Op het kerkpleintje is de vrijdagavond borrel in volle gang. Topsfeer. Bij gebrek aan voldoende tafeltjes doen ook de kerktrappen mee en de dienbladen met drank en eten vliegen kriskras over en weer. Dit is the place to be. Op de grond wemelt het van de schilletjes van zonnebloempitten.

Het is zaterdag en we plannen Santiago voor maandag. Ik maak de vouwfiets gereed en ga nog even achter m’n 10 mm ketting aan. Anderhalf uur later ben ik terug met een sprankje hoop op een maandagochtend telefoongesprek met de leverancier.
Daarna koop ik alvast de treinkaartjes en stel voor om nog een nacht aan de overkant van de Ria door te brengen. Het is bloedheet en op zondag zijn de winkels toch dicht. Iedereen is voor, we gooien los. Een klein uurtje later laten we het anker vallen.

We liggen voor het strand en moeders gaat een zwemmetje doen. Ja, die draait haar hand nergens voor om. Ik moet ook niet zo overdrijven want alles gaat toch vlot en soepel. Na de plons klinkt er lichte paniek. Bojangles zwiert achter haar anker en dat wordt uitgelegd als sterke stroming. Inge de Bruin vecht zich een weg terug naar het trappetje. Ik maak alvast de reddingsboei los. Even later, eenmaal aan boord, een verhaal op zich, wordt de boei ter discussie gesteld. Ik denk bij mezelf ja Robbie, kapitein ben je 24 uur per dag. Baudine zit al die tijd haar boek te lezen op het promenade dek en mist het hele voorval. ’s Avonds steken we de BBQ aan en zorg ik, gewapend met een plantenspuit met olijfolie, voor de groentes, worst en vis.

DSCN3065

Mcguyver heeft een paar katrollen, een bootstoel en lijnen aan elkaar geflanst. Baudine zal de stoeltjeslift testen. Probleemloos hijs ik haar op boven de kuipvloer. Moeders kan weer zwemmen.

Yahoo, Baudine is jarig. Moeders pik ik op vanaf Porto Aeropuerto met de huurauto en vandaag bezoeken we het stadje Combarro. We krijgen bezoek van de Freya en zitten ’s avonds bij nummertje uno van tripadvisor. Een prima keuze. Morgen gaan we naar de laatste Ria, die van Vigo.

Ik heb last van m’n trommelvliezen want niet iedereen verstaat de kunst van stilte. Echt een ongelooflijke wirwar en onophoudelijke stroom aan informatie moet worden verwerkt. Hoe ga ik dit beteugelen? Ik probeer het met muziek. Steeds als de infowaarde te verwaarlozen is zet ik de volumeknop een tandje verder. Het werkt echter niet want ik krijg: ‘zet dat ding is wat zachter ik kan me eigen woorden niet verstaan’ naar m’n hoofd. Ik breek m’n missie af. Twee dagen later stopt het vanzelf en is alles weer back to normal.

Als de trein het station binnen rijdt is het al 31 graden. We lopen de stad in. Ik zie dat er veel te bezichtigen is. Ik bevind me in een hormonaal pretpark en druk m’n zonnebril stevig op m’n neus. De oude gebouwen laat ik links liggen, de moderne architectuur bevalt beter. Ik passeer colletjes van de buitencategorie en geniet van lange uitlopers aan de horizon. Mij kan vandaag niks gebeuren want ik ben op bedevaart in Compostela en dat levert de nodige tegoedjes op. Wat is het leven toch mooi.

Heel Santiago is op zoek naar schaduw. Er staat geen zuchtje wind en de temperatuur blijft stijgen.. We lopen van schaduw naar schaduw en komen zelfs een hond met een kwartet schoenen aan tegen. Aan het einde van de dag brengen we de vochthuishouding op peil en slenteren terug naar het station.

De kathedraal is imposant. Ze moeten dat ding in de winter hebben gebouwd. De wachtrij om binnen te komen ligt in de volle zon. We trotseren de hitte en na een half uur zijn we binnen. Echt de moeite waard. Daarna vervolgen we de route weer die Baudine heeft uitgezet.

Vanavond is onze laatste in Vigo. Ik heb nog geen idee waar we morgen naar toe gaan.

Me schaapie é Mi Madre

Een tros meeuwen stort zich op een bergje schelpen in zee. Ze krijsen van genot. Even denk ik te horen: ‘Sukkelllllllllll’. En eerlijk gezegd, zo voelt het ook.

Zoals iedere ochtend blaast de fluitketel er vrolijk op los maar fluiten doet ie niet. Vanuit de voorkajuit hoor ik: ‘Roooooob!’ zodat ook ik weet dat het water kookt. ‘Effectief ding zo’n fluitje’ denk ik. Ik ga het trappetje af en maak de thee en koffie. Baudine draait zich nog even om. We liggen voor het strand van Sanxenxo. In de buurt roeien een paar vissers heel langzaam hun net door het water. Even later komt ook Baudine naar buiten en ontbijten we met stokbroodje van de dag ervoor. Baudine smeert en ik pers de sinaasappels. Het weer is wederom top en na een uurtje springen we in de dinghy om onze klusjes te gaan doen. Baudine op zoek naar een cadeautje voor haar verjaardag, ik wil niet met een zeepje aankomen, en ik voor een nieuw benzinekraantje voor de buitenboordmotor van de dinghy, een slangetje, remblokjes voor de fietsen en slangklemmen. Ik heb alles opgezocht met google translate dus dat moet goedkomen. Na een voettocht van zeker een kilometer of zeven op m’n slippers heb ik alles binnen een straal van 500 meter kunnen krijgen. Spanjaarden verstaan hun eigen taal slecht.

Ik kijk uit het kajuitsraampje en zie een stuk of dertig mensen in een lange rij gebukt op het strand staan. Ze zijn iets aan het zoeken. Als ik nog eens goed kijk zie ik dat ze aan het rapen zijn. ’Schat, dat gaan we morgen ook doen’. We zetten de wekker en zijn erbij. Dezelfde middag doe ik wat navraag en het blijkt om ‘meche’ te gaan. Ik zoek het op via google maar dat levert niets op. Voor de zekerheid klik ik nog even op google afbeeldingen en dan weet ik het zeker, ik ga morgen ook plukken.

De wekker gaat belachelijk vroeg af. Met een lichte kater zet ik m’n ritueel in. Water koken, koffie zetten, tafel dekken en Baudine een beetje porren. Ik heb er zin in. Maar als ik even later uit het raam kijk zie ik geen spanjaarden op het strand. Wat is dit nu weer!  We besluiten ons niet te laten ontmoedigen en even later zitten we in de dinghy op weg naar de plukgronden.

Een vrouw zit op haar hurken aan de waterlijn en kijkt aandachtig naar het zand. Ik blijf even stilstaan om te kijken. Ze strooit zout in het zeewater en blijft er naar kijken. Het zand begint langzaam te bewegen en ze grijpt in de grond. Langzaam komt er een scheermes naar boven die ze in een plastic zak vol soortgenoten stopt. Dat willen wij ook maar mag dat wel? De vrouw verzekert ons dat het okay is en we halen even verderop een pak zout. De eerste vangst is lastig, Baudine is bang dat ie terug bijt en ik knijp het scheermes aan barrels. Maar al snel hebben we wat handigheid en scoren een maaltje voor ’s avonds.

Met een beetje goed kijken liggen de schelpen voor het oprapen. Meche en berberechos. Een bejaarde spanjool gooit echter roet in het eten door ons er op te wijzen dat het verboden is. Ik gooi braaf een behoorlijke maaltijd terug in zee en loop terug naar het droge zand. ‘Modelburger’ denk ik. ‘Zouden meer mensen moeten doen’. De gedachte duurt niet lang, er komen meeuwen aanvliegen.

https://youtu.be/85WNlCb90ys

We varen de baai uit om een ria verder te gaan. Een groep dolfijnen zwemt even verderop met ons mee. Het is een ander type dan voorheen. Ze gaan heel rustig door het water en laten om beurten hun rugvin zien. Wij drinken een kop koffie. Even later pak ik m’n fototoestel en probeer een mooie plaat te maken. Dat lukt.

Het WK beachvoetbal wordt op het strand gespeeld. De hele dag horen we ‘We will rock you’ en eens in de zoveel tijd een onwijs gejuich. We gaan een wedstrijd kijken. Noorwegen – Nederland. Het is bloedheet en we hebben respect voor de heren. In de volle zon ploegen ze door het zand. De keeper van Noorwegen maakt 1 – 0 en al snel daarna is het rust. Er rennen 6 cheerleaders het stadionnetje binnen. Ook zij hebben het erg warm en dragen aangepast tenue. We herkennen het gejuich van de tribunes.

Na 4 nachten Sanxenxo lichten we het anker en varen naar Combarro. We huren eerst nog even een auto in Pontevedra zodat ik morgen mi Madre kan ophalen in Porto. De meningen over de duur van de rit zijn verschillend. Het ene moment zegt google 1,5 uur maar even later is het 4 uur. Navraag zegt 3 uur. We zullen het wel zien. Het is ons laatste nachtje voor anker en we zijn trots. Twee weken lang hebben we aan een ketting met 1600 schakeltjes gelegen. Soms een onrustige nacht maar overall prima. We hebben geduld en ook al ploegen we een compleet wierveld om, we gaan net zolang door tot we vast liggen.

My second name is inmiddels McGuyver. Dingen die stuk gaan of die verbetert kunnen worden zijn m’n nieuwe passie. Met alle geduld fix ik de dingetjes. Niet alles binnen een dag maar elke dag een beetje. En als het even niet lukt of tegenzit denk ik: ‘Mañana’.

En ………………………… komt moeders.

En pasado mañana, is me schaapie jarig.

Anker uit

Het is 5:45 uur in de ochtend en ik zet een kop koffie en ga op het trappetje zitten. Ik heb ankerwacht. De wind is na 4 dagen rust behoorlijk aangetrokken en vlagerig. Ze komt over de heuvels de baai in vanaf het land en neemt dan een aanloop richting zee. Wij liggen zo’n beetje bij de finishlijn voordat ze over de laatste berg naar open zee kan. Voorin in de punt waar we slapen hoor je zo nu en dan een schakel van de ketting knarsen en dat ligt na onze eerdere ervaring bij Camarinas niet lekker.

We schaffen een ankerwacht app voor de iPad aan. Mark van de Freya heeft er goede ervaringen mee en dat willen wij ook. Bij de stamwifikroeg is het zo gepiept en met een stokbroodje op zak keren we terug naar de boot. Het feest van San Pedro is in volle gang en om het iedereen naar de zin te maken duurt het 4 volle dagen en ook de nacht voorafgaand aan het festijn wordt als opwarmertje gebruikt. Deze eerste avond staat in het teken van van-alles-wat muziek, daarna volgen avonden met folklore, dance, klassiek en hardrock op z’n Spaans. Van-alles-wat, dance en hardrock duren tot ’s ochtends een uur of zes. We vinden het leuk en op zo’n 2 kilometer afstand slapen we heerlijk.

De ochtend na de van-alles-wat muziek klinkt er een onwijze knal. Ik klim net uit de dinghy voor een stokbroodje en schrik me het apelazarus. Het blijft niet bij één knal en ik zie even verderop een man met een lanceerinrichting. Achterelkaar gaan de bommen de lucht in. M’n eerste gedachte is dat hij wraak neemt op de veroorzakers van de nachtelijke herrie. Later op de dag moet ik het bijstellen, het hoort bij de traditie van San Pedro want vanuit andere stadjes uit de baai hoor je precies dezelfde klappers. Die avond krijgen we een groots vuurwerk. Zeker 20 minuten lang veroorzaken pijlen en de echo’s ervan op de bergwanden voor een spektakel. Wij zitten in de kuip aan een glaasje.

We hebben 2 leuke avonden met Suzanne, Mark en Coen van de Freya. We nodigen elkaar uit om een hapje te eten en spelen met Koen, een mooi kereltje van anderhalf. We gaan koffie drinken bij de Jane-G waarop een Engels echtpaar zit die al 18 jaar over de wereld zeeën varen. We kopiëren elkaars software, zeekaarten, recepten, muziek en films. En eenmaal terug met de buit op de Bojangles zijn we uren zoet met het spul aan de praat krijgen. Tot slot zijn we ook vooral lui. Het wordt tijd voor een volgende Ria.

Iedereen die we spreken raadt ons een 10 mm ketting aan. Wij hebben 8 mm en dat scheelt behoorlijk in gewicht. Goed advies lijkt ons en we besluiten ervoor te gaan. De ankerlier heeft hiervoor een andere schijf nodig die we online bestellen. Ik probeer ondertussen in Muros aan een 10 mm ketting te komen. De man in de Fretteria is erg behulpzaam maar aan het einde van de dag na veel heen en weer varen, meten en tekeningetjes maken is er geen resultaat. Ik maak me er geen zorgen om, we komen de ketting vanzelf tegen.

De laatste avond eten we op een heerlijk pleintje in Muros. Het ligt verscholen tussen de huizen en er zitten uitsluitend locals. Duitsland – Italië staat aan maar de einduitslag krijgen we niet meer mee. We willen morgenochtend vertrekken en er moet nog een hoop gebeuren voordat de boot klaar is. De locals blijven nog even bijkomen van alle festiviteiten van Pedro. Wij lopen door de smalle straatjes terug naar de dinghy en zien dat de voorbereidingen voor het festival van San Xiian alweer in volle gang zijn. Dat begint morgen. Volgens mij is het hier altijd feest.

Naast alle hulpmiddelen hebben we nog een zeer alerte ankerwacht aan boord. Deze ligt naast me en stiefelt ’s nachts door de boot gewapend met een iPad. Als ik vraag of ze al een beetje heeft geslapen antwoord ze ‘nauwelijks’. Ik ga m’n bed uit en op het trappetje zitten, Baudine gaat nog even slapen. We willen om 9:00 vertrekken.

De zeiltocht is super. Er staat veel wind en we gaan op een halve genua ruim 7 knopen de zee op. Bij de ingang van de nieuwe ria hijsen we een gereefd grootzeil en kruisen naar ons nieuwe stekkie. De wind giert volle bak door de nieuwe ria. Het is zeker windkracht 5 met pieken van 6. We besluiten om toch te gaan ankeren. We moeten er handiger in worden. Na 3 pogingen wegdrijven geef ik het op. Terwijl Baudine het anker weer naar binnen takelt worden we hard naar achteren geblazen. Ineens grijpt het anker toch aan en komt Bojangles met een forse ruk tot stilstand. Hoe kan dat nou? We zitten alweer een stuk dieper en de ketting is ook al een stuk naar binnen. We blijven. Verlengen de ketting weer, stellen de app in en nemen een borrel. Het zal vannacht hard blijven waaien. Ben benieuwd hoe we er mee dealen.