Maandelijks archief: september 2016

Deadliest Catch en Zepata

Ik zit te knagen aan m’n kouwe kippetje. Ze is heerlijk. Ook koud proef je de houtsmaak van de BBQ en is het vlees aan de buitenkant stevig tot hard. Daar hou ik van. Ik heb wacht en Baudine ligt te slapen. Er is geen scheepvaart in de buurt en we stevenen af op Tenerife. In tegenstelling tot gisternacht zijn de wind en de zee kalm; we lopen 5 tot 6 knopen. Als het morgenochtend licht wordt moeten we de noordkust kunnen zien.

We gaan nog een dag met de huurauto op pad. Madeira is nogal een bejaardeneiland en ik hoop op iets meer inspanning dan het bekijken van een botanische tuin of een wijnproeverij. Ik pik Romy en Baudine op bij het hotel, Boy blijft in het hotel omdat hij last van z’n maag heeft. Romy stelt de TomTom in op een miradouro in de bergen en ik geef gas.

Het wegennet op Madeira is meer onder- dan bovengronds. Het moet echt een vermogen hebben gekost om dit allemaal aan te leggen. Tunnels vergelijkbaar met de Gotthard liggen bezaaid over het eiland, het houdt niet op. Wat me verbaast is dat er geen tol wordt geheven. Wat ook grappig is zijn de op- en afritten. Omdat het eiland nu eenmaal stijl en grillig is, is er geen ruimte voor een aanloop. Een invoegstrook is 25 meter en daar moet je het mee doen. Al snel pas je je aan aan de locals en rij je uitsluitend op de tweede baan.

We draaien via de rotonde de hoofdstraat van Porto Moniz op. Op weg naar Piscine Naturalis. Het zwembad ziet er geweldig uit. De rotsen zijn intact gebleven en ertussen is een vloer van beton gestort. Een muur scheidt de zee met hoge branding van het zwembad. Af en toe komt er een golf over. In het midden van de muur is een gedeelte gemaakt waar de branding echt vrij spel heeft. Je kunt er met een mannetje of 10 gaan zitten en wachten tot je wordt weggespoeld. Het is echt supercool. Om beurten gaan Romy, Baudine en ik op de muur en op de foto. Alledrie komen we helemaal blij het zwembad uit.

Op de terugweg pikken we Boy op en pakken een terras. Het is bonte avond voor Romy en Boy en we gaan nog een keer uitgebreid uit eten. Vlees! Het restaurant is goed en we hebben een leuke avond. Het afscheid valt Baudine toch zwaar. De kapitein moet al z’n troostende kwaliteiten aanspreken.

De voorbereiding voor vertrek van Madeira is in volle gang. Na onze vorige tocht hebben we een lijst verbeterpunten gemaakt die we nu implementeren. We moeten onder andere beter nadenken over welke spullen we onderweg nodig hebben zodat we niet alle potten en spullen uit een kast hoeven laten donderen om het zout of een theezakje te pakken. We doen nog een laatste keer boodschappen met de auto en dat moet voor ‘tweffel’ klaar zijn anders kan de auto de haven niet meer uit. Het duurde even voordat ik begreep wat ‘tweffel’ was maar met een beetje fantasie kun je er twelf van maken. Vanaf twaalf uur zijn de slagbomen buiten werking.

Ik heb uitgerekend dat we het beste tussen elf en tweffel kunnen vertrekken zodat we niet in het donker aankomen op Tenerife. We zitten dus sowieso twee nachten op zee. Vroeger was dat echt een item, nu slikken we het voor zoete koek. We gooien los, motoren de haven uit en hijsen de zeilen. We hebben weer voor een wat steviger wind gekozen zodat we geen klapperende zeilen hebben. Daar hebben we allebei een hekel aan. De wind is echter ver te zoeken en komt ook nog eens uit tegenovergestelde richting. Het duurt een mijl of zes voordat we uit de invloedssfeer van Madeira zijn en de wind uit de goede hoek komt. Wat meteen opvalt is dat steviger wind wel heel stevig is. Na een uur zijn we het er beide over eens. Dit is geen 5 a 6 Beaufort; dit is 7 a 8. We zetten een tweede rif en besluiten weer een uur verder dat het grootzeil naar beneden gaat en we alleen op een punt genua doorgaan. Ondertussen worden de golven hoger en hoger. Bojangles is goed onder controle maar schommelt erg. Nu we de kasten leger en toegankelijker hebben gemaakt klettert alles door de kasten heen. Het is gewoon een herrie aan boord. Om acht uur gaat de zon onder en gaat Baudine als eerste tukken. Ze doet geen oog dicht. Dan mag ik het proberen. Ook ik val niet in slaap. Ik lig met mijn armen en benen wijd en wordt nog van links naar rechts gerold. Om 2 uur s nachts is Baudine weer aan de beurt en ik volg om 5 uur. We vatten geen van beide de slaap. De hele nacht jakkert de wind om ons heen. Er is geen maan en het is aardedonker.

Baudine heeft de laatste wacht als het licht wordt. Met mijn ervaring van het Big Game Fishen heb ik de vorige dag een hengel uitgezet met de dikste lijn die ik kon vinden. De molen staat op de slip en er hangen 3 roze rubberen inktvissen aan met daarin 3 megagrote haken. Als je het doet moet je het groots aanpakken vind ik. Plotseling maakt de slip het geluid van een raceauto met piepende banden. Baudine kan zich nu niet meer herinneren of er ook rook van de molen kwam. Ze grijpt de hengel en begint te draaien. Dit lukt niet want de slip staat nog steeds open. Om er beter voor te staan wil ze de hengel niet aan de zijkant maar aan de achterkant van het schip hebben. Ze legt de hengel even neer om aan de andere kant van het stuurwiel te gaan staan. Moby trekt ondertussen een beetje met z’n kop met als gevolg dat de hengel tussen het rvs hek in twee wordt getrokken en overboord gaat. Mijn conclusie is dat de techniek onder de knie is maar dat het materiaal te wensen over laat. Ik ga shoppen!

We laten ons oog vallen op Ensenada de Zepata. Als ik de laatste wacht over neem moeten we nog 15 mijl. De contouren van Tenerife zijn zichtbaar, langzaam wordt het licht. Het was de tweede nacht appeltje eitje en we hebben heerlijk liggen ronken. Neemt niet weg dat het wat kort is dus dat gaan we in Zepata goedmaken. Zepata ligt aan de noordoost kant van Tenerife achter een grote steenklomp. Ik zie 2 jachten liggen en de masten zwaaien niet overdreven. Ik maak Baudine wakker en samen maken we Bojangles ankergereed. Een uur later liggen we tevreden achter ons anker en nemen een borrel. Het maakt niet uit dat het pas 8:30 uur in de ochtend is, we hebben het verdiend. Daarna gaan we slaap inhalen.

Vanmiddag hebben we een stukje gesnorkeld en zijn we gestart met het rvs te poetsen. Er is geen WiFi, geen mobiel bereik en de 2 jachten zijn vertrokken. We liggen met onze boeg een 50 meter vanaf een zwart strand en aan beide kanten van Bojangles torent een steenklomp hoog boven ons uit. De geringe branding zorgt voor een indrukwekkend geluid en de achtertuin is de oceaan. We zijn moederziel alleen maar de koning te rijk. Wat is dit gaaf.

This is sailing yacht Bojangles. Out!

Big Game

We liggen in de baai van Abra aan de oostkust van Madeira. Naast me ligt Baudine te snorren en achterin de bakboordslaapkamer liggen Romy en Boy. Ze hebben hun superluxe hotelkamer met ligbad en airco ingeruild voor een tweepersoons hut op de Bojangles voorzien van een lichte swell en een paar muggen. In tegenstelling tot de verwachtingen staat er een behoorlijke wind maar Abra biedt goede bescherming. Sterker nog, het is er ook nog eens prachtig. Abra wordt omgeven door een gordel van hoge rotsen waarop de ijstijden zijn terug te lezen. Het gesteente is als een tiramisu met verschillend gekleurde lagen. Wat mij fascineert is de terugkerende laag zwart gesteente na tien tot vijftien lagen bruin en rood. Was er weinig zuurstof, brand of andere ellende?

_mg_9903

Het eiland van Porto Santo moet worden bekeken en Baudine en ik varen met de dinghy naar de steiger. Er staat een stevige wind en die hebben we de laatste honderd meter mee. Ik mik op de hoek van de steiger en als ik me realiseer dat we best hard aankomen is het eigenlijk al te laat. De neus van de dinghy stuitert tegen de steiger en we horen een korte plof. Dinghy lek. We kijken mekaar aan en stappen op de steiger. De dinghy vouwen we op, de motor leggen we er naast en we lopen naar het centrum van Porto Santo. We gaan eerst leuke dingen doen en zien later wel hoe we weer terugkomen naar Bojangles.

_mg_9935

We moeten even geduld hebben maar uiteindelijk komt Columbus aanvaren met de Santa Maria. Het is drie dagen festival en heel Porto Santo is omgebouwd tot een middeleeuws dorp. Over het plein klinkt middeleeuwse muziek. Da’s een uurtje leuk maar niet een hele dag. De lokale horeca gelegenheden zijn dat met me eens en zetten allemaal hun eigen favoriete playlist op. Iedereen houdt vol. Samen met Corrie, Michelle, Jan en Theo hebben we een leuke avond. ’s Avonds laat lopen we de drie kilometer terug naar de haven en varen met onze dinghies terug naar onze boten.  Weer een superleuke dag gehad.

Met buslijn 6 kun je sightseeing Porto Santo doen. We stappen in de open bus en bezoeken alle hoeken van het overzichtelijke eiland. Ik vraag me ondertussen af waar buslijn 1 tot en met 5 heen gaan want met 6 kom je overal. Hoogtepunt is het stuk weg langs de landingsbaan van het vliegveld en de momenten dat de chauffeur mobiel gebeld wordt. Hij trapt dan rustig op z’n rem, zet ‘m midden op de weg stil en houdt z’n gesprek. Wij wachten geduldig tot het gesprek klaar is en we weer verder kunnen rijden.

We gaan borrelen bij Theo en Michelle. We hebben meteen een klik en een topavond. Zij zijn al 15 jaar onderweg en kunnen ons wel het één en ander meegeven. Wij zijn van meet af aan één en al aandacht. Ik zal niemand vermoeien met alle info maar wil toch wel de visie van Theo op zwemvesten langs deze weg delen. “Zwemvesten zijn misère verlengend, wat moet je ermee”? Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken.

Eenmaal terug in de haven lopen we na enige tijd een fransman tegen het lijf die ons en onze lekke dinghy wil terugbrengen naar Bojangles. Dezelfde avond plak ik het lek nog maar heb weinig vertrouwen in de lijm. Ze is droog en vloeit niet. Ik klem het zaakje op elkaar met lijmklemmen en hoop er het beste van. Ik bind de dinghy vast op dek want de volgende ochtend vertrekken we naar Madeira.

marlin

In de haven van Funchal zijn er verschillende mogelijkheden om te gaan big game fishen. Dat lijkt me wel wat. Ik informeer hier en daar en besluit me in te schrijven. Er moeten minimaal 2 vissers zijn en ik ben tot dusver de enige. Zowel de organisatie als ik gaan op zoek naar een tweede man. Ik struin de Nederlandse boten af maar daar is geen animo. De organisatie laat de volgende ochtend weten dat de dag wordt gecanceld omdat ook zij niemand hebben gevonden. Ik vind het niet heel erg en ga verder met m’n klus. Om 11:00 uur word ik alsnog gebeld of ik er zin in heb. Er is een tweede deelnemer. Ik pak snel wat spullen en vertrek met een Pools stel op ‘Our Mary’ richting zee. We gaan een Blue Marlin vangen.

Midden in de nacht word ik wakker. Er staat een stevige swell en ik rol naast Baudine van links naar rechts. Arme Boy en Romy. Zijn we één nacht buitengaats met ze, staat er swell. Een groot deel van de nacht liggen we een beetje te doezelen en pas tegen de ochtend vallen we weer in slaap. Als we allemaal op en aanspreekbaar zijn delen we onze bevindingen en zetten het ontbijt klaar.

De tocht naar Madeira verloopt voorspoedig. Het is een dagtocht en er staat een lekkere wind. Als we tegen het einde van de middag bij de eerste uitlopers van het eiland zijn worden we opgeroepen door Jaap van de Novatrix. Jaap geeft aan dat de haven van Funchal vol ligt en dat we beter het zekere voor het onzekere kunnen nemen door te ankeren in Ensenada de Abra. Als we toch doorgaan naar Funchal en er is geen plek moeten we zeker 3 uur tegen de wind in beuken om weer terug te komen. We zijn verstandig en buigen af naar Abra. Niet veel later ligt de Novatrix naast ons en komen bij ons op bezoek. We vertellen elkaar onze laatste belevenissen en Marjolein en Jaap hebben info over Madeira bij zich.

Our Mary ligt vol met profi hengels van het merk Shimano. De Pool en ik krijgen allebei twee hengels toegewezen en een uitgebreide instructie voor als de vis bijt. Alleen de haak is al zo groot als mijn hand. Mocht de Marlin toeslaan dan is het zaak om in een stoel plaats te nemen, je voeten op een plank onderaan de stoel te plaatsen zodat de vis je niet over boord trekt en snel gordels om te doen. Tot slot moet de hengel nog in de standaard tussen je benen worden gezet en ook worden gezekerd met een lijn. Grappenmakers, alsof een vis mij van dek trekt.

img_3346

We rijden met onze gehuurde auto naar de oostkant van het eiland. Er is een spectaculaire wandeltocht die we willen lopen. Hij loopt langs de baai van Abra waar we een nacht hebben doorgebracht. Nu kunnen we Boy en Romy laten zien waar dat was en hoe mooi het er is. De wandeltocht gaat omhoog en omlaag en vergt een behoorlijke inspanning. Als we eenmaal terug zijn trakteren Romy en Boy ons op een ijsje en drinken. We genieten ervan en rijden terug naar de boot. Morgen staat een dagje kabelbaan op het programma.

_mg_9972

Toch is het effect van de instructie dat hier en daar je fantasie wat op de loop gaat. Onder begeleiding van het legendarische ‘I’ll think we need a bigger boat’ zie ik mezelf met uiterste krachtinspanning een beest van een meter of zes binnen takelen. Z’n tanden scheren langs m’n armen maar ik ontwijk ‘m behendig. Dan wordt het beeld plots onderbroken door de kapitein die mij en de Pool steevast met Boys aanspreekt. Of we een biertje willen? Ja, kom maar door. De boys lusten wel een bier.

Na twee uur big gamen gaan we over tot bottom fishing. Hier hebben we meer succes. We trekken van een diepte van 40 a 50 meter de ene na de andere vis naar boven. Het zijn sterke beesten en je moet oppassen dat ze bij het onthaken niet in je vinger bijten want die ben je dan kwijt. Ik kies ervoor om telkens wat dom naar de kapitein te kijken die dit klusje dan voor me doet. Als de ton vol met vis zit gaan we weer terug naar het big gamen. Het komt er op neer dat alle lekkernijen voor de Blue Marlin weer over boord gaan en we vol gas richting Funchal varen. Terug in de haven neem ik een paar vissen mee voor alle Hollanders, de rest gaat mee met de kapitein. De Polen gaan terug naar hun hotel. Best een goed business plan denk ik bij mezelf.

_mg_9966

Baudine, Romy en Boy hebben een relaxte dag gehad. Beetje zwembad, beetje shoppen. Baudine is helemaal in haar sas. Morgen varen we richting Abra. Kunnen Romy en Boy kennismaken met een nachtje slapen op zee.

We zijn vandaag 29 jaar getrouwd! Yahoo. We zijn weer terug in de haven van Funchal en gaan morgen nog een dag op stap met Romy en Boy. Daarna staat het vertrek richting de Canarische eilanden op de rol.

This is sailing yacht Bojangles. Out.

BRexit

We verlaten het Europese continent. Bojangles glijdt soepel door het water van de Atlantico. Ze loopt makkelijk 9 knopen. Elke vergelijking met de Noordzee gaat mank. Downwind sailing is een verademing. Geen gevecht met de zwaartekracht of onverwachte rukken naar links of rechts. Uiterst comfortabel wiegen en bovenal geleidelijkheid.

Ik lig op m’n rug naar de sterrenhemel te kijken. Er is geen vals licht van een stad of industrie. Alleen een halve maan. Des te langer ik kijk des te meer sterren ik zie. Ook zie ik dingen die er niet zijn. Vreemde donkere dieprode strepen tussen de sterren. Je weet dat ze er niet zijn maar toch zie je ze.

Ik kon het niet laten en ben een project gestart. Project: ‘Warm water’. Ik heb er uren over nagedacht. Bouw ik een zonnecollector? Doe ik dat met of zonder warmtewisselaar? Haal ik me dan niet allemaal problemen op de hals? Uiteindelijk heb ik het uiterst simpel opgelost. Ik heb een 50 meter lange zwarte tuinslang met een diameter van 20mm gekocht. Deze ligt op netjes opgerold op dek en is aangesloten op het drinkwatersysteem van Bojangles. Als de zon 30 minuten schijnt heb ik een kleine 20 liter douchewater van bijna 40 graden. Kortom, als we genoeg water aanmaken kunnen we elke dag ruimschoots douchen.

_mg_9860

‘Sailing yacht Bojangles, Bojangles, Bojangles, this is sailing yacht Boysterous’. Ik pak de marifoon en antwoord. ’Sailing yacht  Boysterous, this is Bojangles. Channel 77’  ‘Okay, Channel 77’. Het is Vicky van de Boysterous. We kennen elkaar niet maar hebben al een dag of twee iedere ochtend en iedere avond marifooncontact. Vicky heeft de beste marifoonstem die ik ooit heb gehoord. Vastberaden en duidelijk. Ze eindigt ieder gesprek met ‘ This is sailing yacht Boysterous. Out!’ Ik ga dat ook doen.

Nadat we een uur uit Cascaïs zijn vertrokken loopt er parallel een ander jacht van de Portugese kust met nagenoeg dezelfde koers als Bojangles. Ik roep ze op en krijg Joe aan de lijn. Hij en zijn vrouw Vicky zijn ook op weg naar Madeira, Porto Santo. We varen ongeveer even snel en spreken af periodiek marifooncontact te houden.

Af en toe zien we een vliegtuig. De tweede nacht is er iets meer scheepvaart. Ik probeer de volgende ochtend te vissen. We lopen iets langzamer dus nu ontkaken we de bijterts niet. Er is echter geen animo voor m’n metalen blinker. Als de wind weer aantrekt haal ik het spul naar binnen. Het zeewater is ineens beduidend warmer. Aan de Portugese kust haalden we krap de 18 graden. Nu zitten we op ruim 24 graden. Ik moet toch eens uitzoeken hoe dat zit want voor de systemen aan boord heeft dit ook consequenties. De temperatuur van het zeewater loopt synchroon met die van ons drinkwater en de accu’s. 7 Graden meer heeft voor- en nadelen. Het grootste nadeel is dat de ijskast vaker en harder aan de slag moet.

We houden rekening met een tocht van een kleine honderd uur. Als we echter naar het huidige plaatje kijken geeft de plotter aan dat we er binnen 60 uur zijn. In het tweede deel van de nacht gaat de maan onder en rest de duisternis. Je moet er even aan wennen. Baudine slaapt, ik zet een kop koffie en ondertussen dendert Bojangles door het water in de nacht. Naar voren kijken heeft geen zin want je ziet niets. Ik speel candy crush en schrijf een paar blogregels. Na drie uur maak ik Baudine wakker en ga zelf slapen.

_mg_9864

De eerste avond is er weinig tot geen scheepvaart om ons heen. We maken gebakken aardappelen en sla. Ik doe de aardappelen, Baudine de sla. De sla ziet er heerlijk uit met pijnboompitten, geitenkaas, basilicum en tomaten. Er hoeft alleen nog wat olie en balsamico op. Ik zie Baudine binnen achterover vallen door een grote golf en schrik. Je kan behoorlijk slecht terecht komen en dat wil je nu niet. Zeker niet hier. Een fractie van een seconde later zie ik ook de sla dezelfde route nemen. Baudine scheldt en tiert. We ruimen de boel op en eten gebakken aardappelen.

‘Goooooooodmorning Boysterous, this is Bojangles. How are you doing?’ ‘Bojangles, this is Boysterous, channel seven-seven over’. Vicky valt niet uit haar rol. Ze is niet te vermurwen. Wat ik ook doe of welke grap ik ook maak, VHF verkeer is een serieuze aangelegenheid.

De derde nacht nemen we zeil in zodat we ets langzamer varen en niet in de nacht aankomen. In een diepe, diepe slaap hoor ik Baudine roepen dat ik nu moet komen. Het is 4 uur ’s nachts. In m’n onderbroek ren ik de kajuit door, spring op de trap en vlieg de kuip in. ‘Wat is er loos’? Baudine is duidelijk in parate toestand en tettert: ’Een flikkerlicht recht voor ons en er staat niets op de kaart’. Ik pak de kaart en zie inderdaad geen obstakels. Alleen het eiland Porto Santo waarnaar we op weg zijn. Nog 24 mijl te gaan. Ik bestudeer de kust van Porto Santo op de kaart. Er staat een baken met lichtkarakter 3 flashes per 15 seconden. Dat komt overeen met wat we zien. Tevens staat vermeld dat dit zichtbaar is vanaf 21 mijl. Het is laag water dus dan kan 24 mijl ook wel. Problem solved. Toch blijft er twijfel. Ook bij mij. Ik zie, omdat heel zacht de dageraad aanbreekt, inmiddels de contouren van de bergen van het eiland en deze lijken dichtbij. Zonder electronica had ik echt m’n koers verlegd want ik zou zweren dat we vlakbij de rotsen aan de voet van het eiland voeren. In werkelijkheid zijn we er nog ruim 3 uur van vandaan.

_mg_9874

We moeten even geduld hebben voor het krijgen van een plek aan de steiger van Porto Santo. Het liefst gaan we voor anker maar de boot is vergeven van het zoute water en inmiddels behoorlijk glad daarvan. Bojangles kan een schoonmaakbeurt gebruiken. Na een uurtje vertrekt een Engelsman en kunnen we afmeren. We sluiten de waterslang aan en gaan aan de slag.

Terwijl ik sta te schrobben en te boenen zie ik vanuit m’n ooghoeken een dinghy achter Bojangles verschijnen. Baudine kijkt ook op en we zien het meteen: Joe and Vicky! We kijken elkaar aan en moeten allemaal lachen. Dus zo zie je eruit denken we ieder voor zich. We spreken af bij de bar voor die avond en hebben samen met Joke en Henk van de BlueNose een leuke borrel.

Toch hebben we het weer geflikt. Ons huis, met een gewicht van zo’n 13.000 kilo, hebben we in drie dagen tijd zonder een druppel diesel te gebruiken een kleine 900 kilometer verderop geparkeerd. We zitten inmiddels ter hoogte van Noord Afrika en dat is best een grappig gevoel. Het is nog een klein stukje naar Madeira en daar kijken we naar uit. Want …………Romy en Boy komen op bezoek! We hebben er zin in.

This is sailing yacht Bojangles. Out.

Lissabon

Ik zit op een parkbank in Lissabon. Het uitzicht over de stad is door het heldere weer mooi. Naast me zit een oudere man. Hij snuit uitgebreid z’n neus in een geruite lap. Hij moet modern archeoloog van beroep zijn want even later onderzoekt hij nauwkeurig de schatten op de bodem van z’n zakdoek. Ik ga een bank verderop zitten. Het is nog vroeg en Lissabon heeft nog een hoop te bieden.

Wandelclub Reeuwijk wordt herenigt. Voorzitter Anne is zojuist ingevlogen en enig lid Baudine is haar ophalen. De logeerkamer is in orde gemaakt. Halverwege de avond komen ze met de dinghy aanvaren. We kletsen en borrelen op het achterdek en gaan vrij laat slapen. Er staat een redelijk windje en de vraag is of Anne de overgang naar een bewegend bed in één nacht de baas wordt.

_MG_9855

We hebben een relaxed programma vandaag. Het is Anne haar eerste dag. Ze heeft heerlijk geslapen, een paar keer wakker geworden van een onbekend geluid maar daarna weer snel in dromenland. Voor de komende avond en nacht is de voorspelling storm. Ik doe een paar klusjes en de dames oefenen hun stembanden. Tegen de middag besluiten ze om nog even naar Cascaïs te gaan en ik blijf op de boot achter. Voor de zekerheid geef ik uitgebreide dinghy-start instructies mee want apparaten en Baudine is geen goed huwelijk.

We zitten bijtijds in de trein naar Lissabon. We gaan naar Castello Sao Jorge, dat boven op één van de bergtoppen ligt. Na de metro komen we boven op het centrale plein en kijken om ons heen. Het plein ligt in het dal en we zien rechtsboven een paar gewelven die door kunnen gaan als kasteel. In de richting ernaast ligt een trap.

_MG_9826

M’n mobiel rinkelt. Meestal hoor ik ‘m niet. Ik heb ‘m klaar gelegd en weet wie er aan de andere kant van de lijn zit. Het is Baudine, de dinghy wil niet starten. Hij ging eerst aan en toen weer uit. Ik probeer het nog met telefonische ondersteuning maar dat wil niet baten. Teveel choke, denk ik. De verwachte storm waait inmiddels over de baai en er staan serieuze golven. Mocht de motor van de dinghy halverwege ermee stoppen dan drijft de volledige wandelclub de oceaan op en daar wil je op dit moment niet zijn.

_MG_9831

De trap is oneindig en gaat stijl omhoog. We doen alledrie alsof we fluitend naar boven lopen maar ondertussen vervloeken we iedere stap omhoog. Halverwege pruttel ik naar een doorgewinterde Portugees ‘Castello’? en wijs omhoog. Hij antwoord ‘Si, si’ en we klauteren verder. Aan het einde van de trap ligt weer een pleintje. Het duurt even voordat we weer kunnen praten, ondertussen zoeken we naar de contouren van het Kasteel van Sjors. Niet te bekennen. Toch maar even vragen.

Tijdens de jaarlijkse Algemene Ledenvergadering van Wandelclub Reeuwijk staat er een statutenwijziging op de agenda. Om het ledental op pijl te houden worden de activiteiten haken en macramëen toegevoegd. Dat komt mooi uit want we hebben op Bojangles netten nodig om groente en fruit te bewaren. De dames zijn de hele dag bezig op het voordek en pas dan mag ik komen kijken. Ik bewonder hun creaties. Een bierviltje en een komkommernet met ruimte voor één komkommer. Gelukkig kunnen ze leven met mijn positieve kritiek en worden de werkjes weer uitgehaald.

Ik bel Henk, de redder in nood. Henk heeft een zeer degelijke en grote dinghy met een krachtige motor. Daar waar wij een kwartier over varen doet Henk in een minuutje. Ondertussen trekt de wind nog verder aan. Niet veel later zie ik Henk in z’n zeilpak voorbij scheuren. Hij gaat met een boog om de Bojangles heen en heeft m’n hulp niet nodig. Henk heeft wel zin in een verzetje en gaat op reddingspad. Ik pak alvast m’n camera.

_MG_9724

De man van de kiosk kijkt ietwat verbaast en wijst dan naar de andere kant van het dal. Als we op de trap gaan staan kunnen we Castello zien liggen. En ja hoor, we lopen terug naar de trap en zien het liggen op de berg tegenover ons. We moeten ons even herpakken en geven elkaar de schuld van deze dwaling. ‘Wat nu, zei Pietje Cru’, zou m’n moeder zeggen. Anne hakt de knoop door en we lopen de trap weer af naar beneden.

De neus van onze dinghy komt om de hoek van het havenhoofd. De wind heeft nu vrij spel en de voorkant wordt omhoog geblazen. Ze moeten er recht tegenin. Henk is een uitstekend chaperonne en vaart er een meter of 10 achter. Het duurt niet lang of de dames zijn drijfnat. Henk zit verscholen onder z’n zeiljack. Hotsend en klotsend komen ze langzaam dichterbij. M’n camera klikt er vrolijk op los. Eénmaal aan boord krijg ik de verhalen over de metershoge golven en de orkaankracht van de wind. Henk krijgt nog net geen stambeeld maar ik besluit ‘m de derde prijs in deze wet T-shirt contest te geven. Henk waardeert dit. Er ligt nog een onrustige nacht voor de boeg want de wind gaat pas in de loop van de volgende ochtend liggen.

_MG_9719

Terug op het centrale plein drinken we eerst koffie en gooien daarna alle principes van ons af. We nemen een tuktuk richting het kasteel. We bekijken de ouwe stenen, lopen over de muren en door de tuinen. Maken hier en daar een foto en kijken uit over Lissabon. Het is tijd om een terras op te zoeken voor de lunch. Jippie.

_MG_9782

De dames gaan een dag naar Sintra en ik blijf achter op de boot. We nemen nog een keer de startprocedure voor de dinghy door en daarna zwaai ik ze uit. Ik ben er niet geweest maar het is er prachtig. Trots laten ze hun foto’s en filmpies zien.

’s Avonds blijven we in Lissabon om een hapje te eten. We willen een leuke plek en struinen de wijk af. Anne herinnert me aan de trappen van de ochtend. Daar zijn leuke straattenten. Goed plan, we gaan. Baudine volgt. Vol goede moed beginnen we aan de tweede bestijging die dag. Nadat we een paar tentjes hebben afgekeurd komen we halverwege een goed terras tegen. Baudine zijn we kwijt. Anne wil haar gaan halen maar ik kan haar ook even bellen.

‘Hallo schat, waar ben je?’

‘Beneden’.

‘We hebben een gave plek’.

‘Waar?’

‘Boven aan het eind van de trap’ grap ik.

‘Ik wacht wel bij de metro op jullie’.

Anne neemt de telefoon over en even later schuift Baudine aan.

_MG_9851

Aanstaande donderdag staat het vertrek richting Madeira op de rol. We verwachten er een dag of vier over te doen.