Maandelijks archief: oktober 2016

Toppers

Ze is er weer, me schatje. Helemaal uitgerust en met een stuk oude hollandse kaas. Ze heeft veel bezoekjes afgelegd en iedereen overtuigt dat ze echt uit vrije wil de zeeën en oceanen met me oversteekt. Ik hoor Gordon Green green grass of home zingen.

Het is klote weer en we liggen voor anker bij Abona. De baai biedt bescherming tegen noordelijke en zuidelijke winden. De heersende windrichting is noord maar deze dagen staat er zuid 5 tot 6. Het probleem is de swell. We slapen weer apart om maar zoveel mogelijk ruimte te hebben. Nadat we een hele nacht nauwelijks hebben geslapen proberen met een tweede anker in de richting van de swell te blijven liggen. Dit lukt redelijk. Om de stemming er een beetje in te houden zet ik ’s middags Toppers 2006 op. En zonder dolle, het werkt. We klaren allebei op van Froog, de twee relnichten en de liedjes. We maken pannenkoeken en vieren ons eigen feest. Let me entertain you.

_mg_0186

Overmorgen landt Fred op Tenerife-Sur. Hij vaart met ons mee tot aan de Kaap Verden en wil zo’n tocht wel eens meemaken. De afstand is ongeveer 800 mijl en daar doen we een dag of 6 a 7 over. Echt top. Het vistuig staat klaar en de logeerkamer is op orde. We gaan er wat moois van maken. Boogie Wonderland.

Ik ben klaar met Santa Cruz. Ook al is het de laatste plaats waar alles te krijgen is, ik wil weg. Niet langer aan een steiger maar aan een anker. Ik lig er nu twee en halve week en vind het welletjes. Baudine stemt in en we besluiten morgen uit te varen en het te gaan proberen in de baai van Abona. De weerberichten voorspellen slecht weer en zuidelijke winden maar dat maakt me niet uit. Ik wil avontuur. Joling vertolkt Droomland.

We hebben geen haast en maken Bojangles klaar voor vertrek. Na twaalven gooien we de laatste landvast los en tuffen de haven uit. Niet veel later gaan de lappen stof de lucht in en kan de hengel uit. Ook de snijplank en het fileermes liggen binnen handbereik. Abona ligt 20 mijl verderop en er is gerede kans op succes. Crazy little thing called love.

We kunnen Bojangles nog een laatste keer foerageren en gaan op weg naar de supermercado. Alle basics hebben we op onze lijst staan. Meel, noedels, rijst, pasta, wraps, blikvoer, fris, wijn, bier, water en smaakmakers ansjovis, parmezaan en spekkies. We scheppen 3 supermarktkarren tot aan de nok toe vol en gaan dan naar de kassa. De bring-away service graag? Geen probleem, even de creditcard er doorheen en over twee uur wordt het spul op de steiger afgeleverd. Daddy cool.

Het is weer ’s bloedheet en we moeten tig kratten met voedsel opbergen in Bojangles. Het zweet stroomt overal en er staat geen wind. Ik geef de bezorger een tip want ook hij heeft het niet makkelijk. De vloerplaten moeten los en de kasten gaan we opnieuw inrichten. En dan heb ik het nog niet over de kakkerlakprocedures. Als we klaar zijn kijken we elkaar trots aan. De klus is weer geklaard. We zijn er klaar voor. Ticket to the tropics.

Ondertussen hou ik me steeds meer bezig met het houdbaar houden van voedsel. Als je het wel beschouwt zijn de meest lekkere ingrediënten of eindproducten gefermenteerd. Wijn, kaas, bier en ham. Ik lees erover en probeer het uit. In Zepata heb ik een kleine Bonito gevangen en gefileerd. Ik heb de filets gezouten en in een plastic doos in de kast gezet. We zijn inmiddels ruim 3 weken verder en de filets stinken niet en voelen goed aan. Ik snij er repen vanaf en gebruik deze als aas. Binnen 10 minuten heb ik 4 keer beet. De kleintjes gooi ik terug en de grote verwerk ik tot nieuw aas door ‘m te fileren en te zouten. De volgende stap in mijn ontdekkingsreis is het maken van Mojama. Dit is windgedroogde tonijn. Eerst natuurlijk een zoutbad en daarna ophangen om te drogen. Daarbij zijn er twee problemen. Botulisme, kwestie van voldoende zout toevoegen zodat deze bacterie zich niet prettig voelt en als tweede het vangen van de tonijn. Tot op heden houdt ie zich behoorlijk schuil. Met de hulp van Fred moet dat toch beter gaan. Malle Babbe.

De Freya komt de haven binnenvaren. Suzanne op het voordek, Mark achter het roer en Coen binnen op het verkeerskleed. We hebben hier naar uitgekeken. Lekker borrelen, bijpraten over onze tochten en oefenen voor zeiloma en -opa. Dat doen we best goed. We hebben elkaar een week of acht niet gezien en Coen ontwikkelt zich razendsnel. We hebben veel lol over de gipsysteiger waar de Freya aan ligt. Enige toelichting is dat wij al een week lang uitkijken op de steiger waar een aantal verwaarloosde franse boten liggen met evenzo verwaarloosde ouders, kinderen en een hond. De hond laat zichzelf uit op de steiger. Maar genoeg hierover. Wir sind die Holländer.

_mg_0200

Het is vrijdagavond en we gaan oppassen op Coen. Suzanne en Mark gaan de stad in en Baudine en ik doen praktijkexamen. Als we aankomen op de Freya zit Coen in z’n badje in de kuip. Hij heeft het helemaal naar z’n zin en spettert Baudine nat. Suzanne en Mark vertrekken. We maken z’n eten warm en ook hier halen we dikke voldoendes. Coen is een goeie eter en als hij een uurtje later naar bed gaat horen we ‘m nog nabrabbelen over alle avonturen van de dag. Tegen middernacht komen Suzanne en Mark de diploma uitreiking doen. We zijn allebei geslaagd. Touch me there.

Als ik naar de kustlijn van Tenerife kijk moet ik denken aan Mordor, het land in Lord of the Rings waar het altijd grauw en donker is. Het is een spectaculair gezicht. De verschillende bergtoppen hangen onafhankelijk van elkaar in zware bewolking, felle zon of worden door een ring van nevel omgeven. Hierdoor krijg je schitterende diepte. Op zee is het mooi weer. Er staat een goede wind en Bojangles loopt rustig. Ik ben helemaal happy dat we weer even van de kant zijn. Kleine jodeljongen.

Na twee dagen weken is de gezouten kabeljauw weer zacht en eetbaar geworden. We maken voor vanavond Bacalao a Braz met instructies van Jamie. Het resultaat is uitstekend. Deze Portugese dish zullen we regelmatig gaan eten want de gezouten vis is overal te koop en maanden houdbaar zonder koelkast. Why tell me why.

Omdat de moraal na 4 dagen rollen en slecht slapen een behoorlijke knauw heeft gekregen stel ik voor om vandaag met de bus naar Santa Cruz te gaan. We zijn nog een paar spullen vergeten en kunnen ook nog even genieten van en leuke bar met wifi. Baudine is ook voor. Een uur later staan we bij de bushalte en hebben een heerlijke dag. Als we aan het einde van de dag terugkomen zijn we bekaf. We verleggen Bojangles nog een stuk naar voren omdat de boot voor ons is vertrokken en we er swelltechnisch dan beter voor liggen. Het werk betaald zich uit want we slapen die nacht als roosjes. Eres Tu.

This is sailing yacht Bojangles. Out!

New Enemy of the State

Jawel, ministaat Bojangles is under attack. Alle voorzorgsmaatregelen worden getroffen en dat valt niet mee.We drijven nog steeds maar ondertussen wordt er aan onze landvasten geknaagd.

Baudine gaat een week naar Nederland en ik doe projecten aan de boot. Santa Cruz is de laatste haven waar nog enigszins bootspullen te koop zijn dus ik moet aan de bak. Ik wil de blokken en locks voor de genua verbeteren, een fatsoenlijke motorplank, onderhoudsbeurt voor de fietsen en meer ventilatie in de boot. Ook wil ik het vistuig weer op orde brengen.

_mg_0098

Onze vijand is de kakkerlak. Vanaf Porto Santo is het kakkerlakkenbeleid van kracht. Ik dacht eerst nog dat het overdreven was maar hier op Tenerife ben ik actief volger van het door Baudine uitgezette beleid en bijbehorende procedures. Ze liggen op hun rug op de steiger in de hoop dat je op ze gaat staan en ze hun eieren kunnen lozen. Ikzelf heb dat ook wel eens geprobeerd maar de succesratio was een stuk minder dan die van de kakkerlak. Desalniettemin, als je de eitjes aan schoenzolen, fietsbanden of rugzak éénmaal aan boord hebt gebracht is het leed niet te overzien.

Bij het eerste project gaat het direct mis. Ik heb m’n lock waar veel kracht op komt te staan op een sandwich constructie gemonteerd. Een sandwich constructie is een dunne laag epoxy, een laag hout en weer een dunne laag epoxy. Ik twijfel over de sterkte en heb liever één dikke laag epoxy. Ik besluit alles weer te demonteren en met behulp van extra expoxy matten aan de onderzijde de boel te versterken. Een butklus. Met 30 graden Celsius in de achterbakskist schuren aan glasmatten is geen pretje. Maar Ali Chemikali is best handig met epoxy en de matten worden geplaatst ondanks het feit dat ik geen handschoenen heb. Met twee plastic zakken om m’n handen getapet ga ik het karwei aan en ben tevreden met het resultaat. M’n voorhoofd en haar zitten nu ook in de epoxy maar dat groeit er vanzelf wel weer uit.

_mg_0099

Gelukkig heeft de kakkerlak een hekel aan chloor want dat doet hem en z’n eitjes de das om. We hebben dan ook een chloorbadje naast onze trap staan en als we aan boord komen trekken we onze schoenen uit, dopen die in het chloorbad en gooien ze in een plastic mand. Simpel.

Nadeel is dat je niet bij vertrek iets moet vergeten want dan moet alles weer opnieuw. Daarnaast lopen we nu aan boord op ons blote voeten en dat kost je zeker drie keer per dag weduwnaarspijn en een boel gevloek. Het neerzetten van je rugzak op de grond is ook streng verboden. De kans dat er één aanmonstert is aanwezig en dat wil je niet. Slapeloze nachten heb ik ervan. Dromen over kakkerlakken zo groot als een rat zijn aan de orde van de nacht.

_mg_0109

We hebben een auto gehuurd en Baudine heeft een route uitgezet. In onze Fiat Panda vertrekken we vanuit Santa Cruz richting El  Teide, een grote vulkaan op Tenerife. We hebben er de smoor in want het is bewolkt en het miezert zowaar. Na een half uur zitten we op 1500 meter hoogte boven het wolkendek en is het strak blauw. Ook ons gemoed klaart op. Het uitzicht is waanzinnig. Aan de voet van de Teide kun je met een kabelbaan omhoog naar 3500 meter. Dat gaan we doen al merken we duidelijk dat we met ijle lucht te maken hebben. Helemaal boven lopen we wat heen en weer en dat valt best tegen. Een lichte stijging doet je naar zuurstof happen. Het landschap is niet alledaags. Je ziet duidelijk de lava stromen die naar beneden zijn gezakt.

Nee, dan de cruiseschepen. We hebben ze gezien in La Coruna, Vigo, Porto, Madeira en nu Santa Cruz. Soms 3 tegelijkertijd. Er staat een file aan touringcars om alle ouwe dakkies te vervoeren. Je herkent ze overal. Witte gympen met bijpassende witte sokken tot halverwege onder de kuit. Dit alles wordt afgemaakt met een kaki kniebroek of rok en daarboven een T-shirt waar een papegaai jaloers op is. Halverwege de dag dwalen ze rond door een verlate stad want tussen 13:00 en 16:00 uur houden de lokalen siësta. En passant maken ze foto’s met minicamera of mobiel. Ze staan er niet voor stil maar klikken een beetje in het wilde weg. Om 17:00 uur gaan ze weer retour cruiseboot bepakt met petjes, tasjes en vlaggetjes. Ik moet er echt niet aan denken.

_mg_0112

De landvasten worden ingespoten met gif want de gemiddelde kakkerlak kan goed koorddansen. Niet één keer inspuiten maar iedere keer als je aanlegt. Kortom, je hebt een dagtaak aan die beesten. En dan heb ik het nog niet gehad over boodschappen doen. De tweede tactiek van de kakkerlak is namelijk het Paard van Troje. Ze zijn er gek op om zich te verstoppen in papier, karton en groentes en dat is nogal aanwezig in een volle boodschappentas. Op de steiger moet dan ook alles worden uitgepakt en karton en papier worden verwijderd. Eierdozen, mandjes en papieren wikkels van flessen en blikken. Alle groentes moeten minimaal 15 minuten in een chloorbad voordat ze verder mogen. Ja, boodschappen doen is een behoorlijke happening.

We lunchen onderweg en bezoeken nog een oud dorp met een historie van zandsculpturen en gaan dan op weg naar de wijnboer. We lopen door het museum, proeven de wijnen en strijken neer op het terras met zicht naar de kust. Het is heerlijk. Op de planning staat ook nog een natuurzwembad maar dat halen we niet. Het wordt donker en we gaan een hapje eten in Santa Cruz.

_mg_0116

Naast ons ligt een Zuid Afrikaan die steevast met schoenen aan boord stapt. Als hij weer eens terugkomt van een dag-er-op-uit vraag ik waarom hij geen cockroach policy heeft. Zijn spiksplinternieuwe vrouw kijkt hem vragend aan. Het is z’n tweede wereldreis dus hij weet echt wel wat het probleem is. Nog geen kwartier later is er heibel bij hem aan boord. Zij ziet ze ineens overal en is in paniek. Als ik even later oogcontact met hem heb zeg ik nog even snel: Sorry, shoudn’t have mentioned it. Een dag later zie ik dat ook hij z’n schoenen uittrekt en in een chloorbadje gooit. Zij doucht zich waarschijnlijk met chloor want de volgende dag is haar haar plotseling helblond. Ik heb lol.

Tot slot hebben we hier ook te maken met opstappers. Opstappers zijn lifters die mee willen varen en zo de wereld rondreizen. Vandaag meldt Ricardo zich. Hij ziet er uit als een suïcide terrorist en z’n bepakking heeft ook z’n beste tijd gehad. Ik zie ‘m al een paar dagen door de marina dwalen, echter zonder succes. Ook bij mij vangt hij bot. Eerder op Madeira hebben we Sabrina uit Oostenrijk langs gehad. We liggen voor anker bij Madeira en daar komt ze aanzwemmen. Ik denk: Krijg nou wat, zeemeerminnen bestaan echt! Baudine nodigt haar uit om even aan boord te komen want we hebben geen idee wat ze komt doen. Nadat het trapje is beklommen blijkt Sabrina een behoorlijke knockout te zijn. Op haar vraag of we bemanning kunnen gebruiken hoef ik als kapitein niet te antwoorden. Baudine is duidelijk, het antwoord is: Nee! Sabrina laat haar mailadres achter voor het geval we iemand tegenkomen die wel een opstapper kan gebruiken en zwemt terug naar haar tijdelijke boot.

Met enige trots wil ik ook laten weten dat het visgerei op orde is. Er is geïnvesteerd in een professionele uitrusting. De tonijn kan het binnenkort shaken. Ik zeg u, dit wordt vervolgd.

This is sailing yacht Bojangles. Out!