Maandelijks archief: december 2016

Ontmast

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: we hebben het zwaar de laatste mijlen. Er staat nog slechts 330 mijl op de teller maar we zijn het schommelen meer dan zat. We zitten onder de blauwe plekken en schaafwondjes, zijn bekaf als gevolg van slaapgebrek en ik heb pijn in m’n rug. Ik weet niet meer hoe ik moet zitten, staan of liggen. Verder gaat het zeilend prima. Bojangles raast mijl na mijl voort. Eigenlijk mogen we niet klagen. Bij contact vanochtend met de Bluenose kregen we de boodschap dat hun giek in tweeën was gebroken. Nu zorgen we zeker dat we bij elkaar in de buurt blijven. Ze kunnen gelukkig verder op het voorzeil maar je schrikt je toch wezenloos.

Zo was ik mijn blog begonnen. Er volgde nog een heel verhaal over allerlei bijzonderheden van het zeilen en het leven aan boord in het algemeen. Die bewaar ik echter voor een andere keer. Want 30 mijl verder gaat het mis. Op 300 mijl afstand van Paramaribo wordt Bojangles ontmast.

Het is 11:00 UTC 12 december 2016. Baudine ligt te slapen. Bojangles laat ineens een andere balans voelen en ik ga naar achteren om te kijken wat er aan de hand is. De bimini staat op dus ik moet achter over de bimini naar boven kijken. Onderweg naar het achterschip hoor ik plots een hoop gekraak en krijg ik de achterstag vol spanning tegen m’n rug en onderarm. Ik besef me meteen wat er gebeurt. De mast komt naar beneden. De achterstag trekt de bimini in stukken en ik zie voor me op het dek de mast over stuurboord hangen en na een paar seconden met giek en al verder naar beneden knakken. Baudine is haar bed uitgekomen en staat onder de sprayhood. We kijken elkaar aan. What the fuck!

Ik kijk Baudine strak aan dat ze me even een paar seconden moet geven om na te denken. Ze kent die blik. Dan begin ik bevelen te roepen. De electra moet uit, we willen geen kortsluiting. Ik wil de grote draadtang hebben om de verstaging door te knippen. Ik weet nog toen ik het ding kocht ik het maar een verspilling van geld vond want dat ging ons toch niet gebeuren. Ik heb een mes nodig om de lijnen door te snijden. Het bewegen over dek gaat uitermate lastig. Er is geen verstaging meer om je aan vast te houden en de zeereling is aan een kant geheel weg. Stuk voor stuk gaat de ballast verder over boord. Er staan enorme krachten op en bij het doorknippen en doorsnijden moet ik uitkijken voor onze ledematen. We zien in de verte een squal aankomen en willen voor die tijd los zijn. Uiteindelijk hoeft alleen de voorstag nog te worden doorgeknipt. Ik gooi nog een keer m’n gewicht op de draadschaar en na een paar pogingen knalt de draad. Over het hek kijk ik naar beneden en zie langzaam het witte zeil vervagen in de blauwe diepte. Ik krijg een behoorlijke brok in m’n keel en weet dat dit beeld me voorlopig bij zal blijven. Het voelt als een enorm falen. We waren er bijna. We hadden het ergste gehad. De afgelopen 3 dagen hadden we gemiddeld windkracht 7, soms 6 en soms 8. Op een dubbelgereefd grootzeil legde we aanzienlijke dagafstanden af van rond de 180 mijl in vierentwintig uur. Da’s best veel. Bojangles gedroeg zich prima. De wind was conform voorspelling vandaag afgenomen en de zeestaat was betrekkelijk rustig. Het enige waar we op moesten letten waren de squals. En ook dat ging prima. Je zag ze in de verte aankomen en voelde de temperatuur zakken en de wind aantrekken. Ook op de radar kon je ze goed zien. We hadden ze allemaal ontweken en er geen last van gehad. En dan op een lullig windkrachtje 4 breekt je mast in stukken. Ik blijf het niet begrijpen.

Omdat de mast geheel verdwenen is, is ook onze communicatie beperkt. We varen binnen marifoonbereik van de Bluenose maar dat bereik is met een handmarifoon sterk afgenomen. Ik klim op de stellage van de zonnepanelen om zo hoog mogelijk te komen en roep de Bluenose op. Geen reactie, geen gehoor. Ik weet dat ze aan stuurboordzijde een mijl of 10 achter ons voeren en besluit sterk hoger te gaan varen zodat de afstand korter wordt. Na een uur hebben we succes. De Bluenose reageert maar tot een gesprek komt het niet. Henk roept dat we over moeten naar SSB en ik roep terug: geen SSB, geen mast. Het komt niet door. Weer een half uur later proberen we het weer. Na het oproepen en de bevestiging roep ik maar een ding: geen mast meer over! Daarop volgt de reactie: ………, we komen er aan. Wat is je positie? Een paar uur later vaart Bojangles met chaperonne Bluenose verder op de motor naar Paramaribo.

Het worden nog een paar lange dagen. Zonder mast en zonder zeildruk wordt Bojangles nog meer heen en weer geslingerd. Buiten kun je je nergens meer aan vasthouden. Aanvankelijk lopen we slechts 3,5 knopen en maak ik me zorgen over de hoeveelheid diesel die nodig is om ons naar Suriname te brengen. Maar naar gelang de tijd vordert neemt de tegenstroom af en de snelheid toe. De Bluenose blijft bij ons en aan Joke en Henk hebben we geweldige steun. Onze dagelijkse marifoongesprekken en het feit dat ze er zijn geeft rust. Ze sturen voor ons mailberichten naar het thuisfront en beantwoorden terugkomende vragen. Zonodig hebben ze diesel voor ons en we kijken uit naar de pakkerd die we elkaar gaan geven als we eenmaal vaste grond onder de voeten hebben. En het belangrijkste is dat ook zij kunnen relativeren en de nodige grappen kunnen maken. Humor is en blijft toch een goed middel.

Af en toe komen bij Baudine en mij de traantjes door. We begrijpen het niet. Hoe kan dat ding nou naar beneden komen? Wordt Bojangles ooit weer dezelfde? Zijn we bang geworden voor onze eigen droom? Hoe het ook zij, we gaan verder en hebben zin in Suriname. Eerst kerst, dan oud en nieuw en m’n moeder komt ook nog op bezoek. Kortom tot eind januari zijn we wel onder de panne. We redden het samen wel.

This is sailing yacht Bojangles. Out!

Zwaartekracht

Zo, we kunnen ons gaan opmaken voor kerstmis. Sint is weer naar huis en de Bojangles raast ergens tussen Afrika en Midden-Amerika over de Atlantische oceaan. Op weg naar Suriname. We zijn bijna op de helft en nog nooit zon lange tijd aaneengesloten met zn twee alleen op zee geweest. Ik schat nog een dag of 8 a 9 en dan hebben we de klus geklaard.

We varen samen met de BlueNose van Henk en Joke. We zien elkaar niet maar zorgen ervoor dat we binnen marifoon bereik van elkaar blijven. Dat is zon 30 mijl. De reden hiervan is dat de BlueNose de tweede dag voluit tegen een slapende walvis is aangevaren en de schrik er goed bij ze in zit. Een hoop bloed in het water en een niet al te vrolijke walvis die 200 meter achter hun schip ook nog even omhoog uit het water komt om te laten zien hoe groot ie is. Wij moeten er niet aan denken. Statistisch komt het zelden voor maar na de Freya is het al de tweede Nederlandse boot die het overkomt binnen een paar weken tijd. De conclusie is snel gemaakt, we blijven een beetje bij elkaar in de buurt voor het geval dat.

Niet alles is rozengeur en maneschijn. We beginnen een behoorlijke hekel te krijgen aan Isaac Newton omdat we voortdurend met zn uitvinding in gevecht zijn. Tijdens het koken, eten, klussen en afwassen lopen we de nodige blauwe plekken op. Ook sneuvelt er zo nu en dan iets omdat we heen en weer rollen. En steeds is dat net iets verder dan verwacht waardoor het naar beneden valt. Het aantal koppen koffie, thee en andere drank dat over de kuipvloer gaat is niet te tellen. Het lijkt ons heerlijk om gewoon even ontspannen te zitten zonder van alles in de gaten te houden of je steeds schrap te zetten. Aan de andere kant, alles wendt. Het is verbazingwekkend hoe makkelijk we in slaap vallen terwijl het soms lijkt dat om ons heen de wereld vergaat. De boot kraakt, het zeil klapt soms oorverdovend en uit de lijnen is iedere rek waardoor ze ook voor de nodige akoestiek zorgen. We stuiteren met 7 knopen in het pikkedonker over zee terwijl we samen binnen de afwas doen.

In alle zeilboeken die ik heb gelezen komt de vliegende vis voor. Vaak gaat het dan over het feit dat ze s ochtends op dek liggen. Het zijn echter geweldige beesten. Als je aan komt varen schieten ze voor onder de boot weg, knallen in een groep het water uit en vliegen dan een meter boven het water. Na een meter of vijftig vliegen ze een golf in alsof het lucht is. Het doet me denken aan de film The Matrix. Ze bewegen zich in beide dimensies net zo makkelijk en de overgang van de ene na de andere gaat geruisloos en natuurlijk. Af en toe vliegt er s nachts n op dek. Ze maken dan een snorrend geluid en als Baudine het hoort gaat ze ze redden. Zo niet dan ligt ie s ochtends dood op dek. Klaar om geruimd te worden.

Het is drukkend warm en we plakken overal. We kijken steevast uit naar onze dagelijkse douchebeurt op het achterdek want daarna voel je je zeker een half uur schoon. We hebben zat zonenergie dus kunnen ook zat water maken. Het water is een kleine 30 graden en dus lekker om te douchen. Baudine gaat eerst en daarna ik. Tijdens de wissel gebeurt het. Allebei de hengels slaan aan, we hebben beet. De lijn wordt door de slib van de spoel getrokken en we moeten er snel bij zijn. Ik schreeuw dat de motor aan moet in zn achteruit om vaart te minderen. Baudine draait het sleuteltje om en daarna beginnen we de buit binnen te halen. Staan we dan, in onze blote kont op het achterdek met hengels in onze hand. We kijken mekaar aan en moeten vreselijk lachen. Baudine dr vis is een stuk kleiner dan die van mij en ik vraag of ze binnen de klauwhamer wil pakken zodat we de vis, eenmaal aan boord, een klap op zn kop kunnen geven. Baudine geeft me haar hengel en rent naar binnen om een paar secondes later met de hamer weer het trappetje op te komen. Ik denk bij mezelf: als ik hier een foto van maak zal iedere rechter me in het gelijk stellen en wordt het budget voor slachtofferhulp zonder enig bezwaar verdrievoudigd. We haken de vissen aan de vleeshaak en trekken ze aan boord. Baudine houdt ze in bedwang terwijl ik de vis met de hamer naar de andere wereld help. Zo, kunnen we ons nu weer aankleden.

Ik heb mezelf vanavond weer overwonnen. Na vis, vis en nog eens vis heb ik gehakt gegeten van een Kaap Verdiaanse koe. Althans, dat hoop ik. Het reisadvies is: eet geen vlees op de Kaap Verden. De koeien eten net zoveel plastic als gras want het afval waait overal over het eiland. Op het eiland Sal is dat best erg. Overal ligt er afval op straat. Het grappige is dat als er een koe geslacht wordt er voorafgaand melding van wordt gemaakt op de radio zodat kopers zich kunnen melden op de plek des onheils. Ik moet er niet aan denken. En toch heb ik voor vertrek uit Mindelo een kilo gehakt gekocht in de supermarkt. De koeien die ik in de krater op San Antao heb zien lopen zagen er goed en gezond uit. Ik heb er een soort nasi van gemaakt en gegeten. Het is nu 4:30 uur in de nacht en we hebben nog nergens last van.

Ons uitje naar het eiland San Antao is niet zonder kleerscheuren verlopen. We gaan s ochtends vroeg op pad met Henk en Joke naar de ferry. Een uur later staan we op het andere eiland en worden overspoeld door lokale chauffeurs die ons de hele dag willen rondrijden inclusief lunch en gids. Kosten 5000 escudos, hetgeen overeenkomt met 50 euro. Nou daar gaan we over onderhandelen want we hebben alleen vervoer nodig naar de krater, gaan dan wandelend naar de kust en hebben pas dan weer vervoer nodig naar de ferry. Trots loop ik terug naar onze groep om te melden dat we voor 20 euro naar de krater kunnen. Goed gedaan Robbie. Achteraf heb ik bewondering voor het feit dat de chauffeur zn lach heeft kunnen inhouden want hij wist wat er nog zou komen.
We worden afgezet bij de rand van de krater en de chauffeur geeft aan dat we half rond moeten en dan aan de andere kant naar beneden kunnen. Of hij ons daar aan het eind van de dag bij een dorp moet komen oppikken. We twijfelen. Voor de zekerheid maken we toch de afspraak maar. Quanta costa? 4000 escudos. Ja, we zijn natuurlijk niet gek. Eerst was het 5000 voor een hele dag all in en als we hier op in gaan zijn we meer kwijt voor 2 ritjes. We twijfelen weer. Wat als we straks geen taxi kunnen krijgen? We pingelen weer wat af en spreken aan de andere kant van de krater af. De wandeling kan beginnen. Na ruim een uur kijk ik Henk aan en hij mij. We hebben sterk de indruk dat we hier eerder zijn geweest. En ja hoor, we staan op precies dezelfde plek als waar we zijn gestart. Afslag gemist. Dan maar opnieuw de halve krater ronden. We vinden de gemiste afslag en klimmen omhoog naar de kraterwand. Ik zal blij zijn als we kunnen gaan dalen want het gaat steil omhoog. En we moeten een beetje doorstappen want we liggen achter op schema. Eenmaal over de kraterwand gaat het wel heel steil naar beneden. We zien het dal niet in verband met de mist. Om een lang verhaal kort te maken, er komt geen einde aan de daling en de steilheid is groot. De knie van de dames beginnen te protesteren. Joke is nog aan het revalideren van haar gebroken voet van 2 maanden geleden en heeft het niet makkelijk. Ook Baudine gaat steeds moeilijker kijken. Als er even een gat in de mist zit zie ik dat we er nog lang niet zijn. Ook ik krijg last op mn knieschijven. Na vierenhalf uur zijn we eindelijk beneden. Nu nog naar dat fucking dorp. Gelukkig meld zich meteen een taxi die ons voor nog eens 1000 escudos ernaartoe wil brengen. Willen we graag betalen. We hebben dorst.

Twee dagen lang lopen we gehavend over steigers. De spierpijn is niet te harden. Onze hele onderstel ligt aan barrels. Het gereedmaken van de boot valt daarom niet mee. Voorlopig maar even niet meer wandelen.

De avond voor ons vertrek hebben we een borrel op de drijvende bar bij de jachthaven. Iedereen is aanwezig en we maken er een leuke avond van. De volgende ochtend varen we uitgezwaaid door een delegatie van alle boten de haven uit. Op naar Paramaribo.

This is sailing yacht Bojangles. Out!

Pakjesavond

Lieve, lieve allemaal
Hier volgt een oceaanverhaal
Met Piet en mij gaat alles goed
want over een uur is het weer vloed

Het effect daarvan is best nihil
Slechts iets meer water onder de kiel
We zijn op een kwart van de oversteek
En moeten in dagen nog meer dan een week

Eenmaal op de Suriname rivier
Neemt Piet een wijn en Sint een bier
De arbeid is dan voor een tijd gedaan
en kunnen we weer acht uur slapen gaan.

We hoeven niet langer meer te vissen
of stag hangend over boord te pissen.
We gaan dan om normale tijd naar bed
en zitten weer rechtop op het toilet.

Ja, dat zijn zo onze ongemakken.
Onder zeil is best lastig kakken
Des te beter gaat het met het eten
We vangen vis zo moet u weten

We eten ons behoorlijk scheel
Aan Mahi-Mahi; ook wel goudmakreel
gesmoord met ui in witte wijn room
op een pastabedje. Het is een droom.

De temperatuur is zeker 30 graden
Waardoor we permanent in het zweet baden
Maar de wind zit mee en blaast ons voort
Ja, we douchen hier wat af aan boord.

Nog even zon, dan wordt het nacht
en lopen we om de beurt de wacht
waarom we dat doen weet ik niet
want er is niemand die je ziet.

This is sailing yacht Bojangles. Out!