Maandelijks archief: maart 2017

Haaien

We liggen nog steeds in Chaguaramas, zeg maar de werkhaven in Trinidad. Doordeweeks is het goed te doen. Hooguit kun je je ergeren aan de voortdurende diesellucht die van het water omhoog dampt. In plaats van ankerwacht hebben we nu watermakerwacht want met het milieu hebben ze het hier niet erg op. Alles wordt eenvoudigweg in zee geloosd. Diesel, afval en alle landgeulen die naar zee lopen zitten boordevol shit en worden zonder pardon aan het zeewater toegevoegd. In het weekend is het minder leuk. Dan trekken de Trinidianen er op uit en is het een komen en gaan van motorboten die op volle kracht door het ankergebied scheuren en soms op twee meter langst de Bojangles voorbij sjezen. Baudine en ik duiken dan naar flessen, pannen en Grietjebie om te voorkomen dat alles valt. Zondagavond is het het hoogtepunt want dan komt iedereen weer terug als de schemering intreedt en is het spitsuur.

De mast is inmiddels geproduceerd in Brouwershaven en op transport. Wanneer ze aankomt weten we niet. Ik heb ondertussen de dekreparaties zelf gedaan en dat is goed gelukt. Het einde komt in zicht. Grietjebie is in de rui en de hele dag bezig haar veren te ordenen. Iedere dag verliest ze er een paar.

Iedere donderdagavond gaan we naar een BBQ voor de yachties. Je neemt je eigen vlees, salade en drank mee en met een veelheid aan nationaliteiten maken we kennis en nemen we afscheid. Ook is er een tafel waar je eten op zet dat je wilt delen. Kortom aan lekker eten en variatie komen we niet te kort. Afgelopen vrijdagavond was er ook een sing-a-long met dezelfde groep van de BBQ. Een drumstel, een paar gitaren, een mondharmonica en nog wat spul zorgen voor een superleuke avond. Iedereen die iets met een instrument kan sluit aan en speelt gouwe ouwes. Wij blèren mee.

foto

Baudine gaat vandaag met Joke en Henk naar de stad, Port of Spain. Ik heb het rijk alleen en leg de laatste hand aan het lakken van de nieuwe instrumentenbox. Halverwege de dag ben ik m’n muziek playlist zat. Elke keer weer dezelfde muziek, het wordt tijd voor iets nieuws. Ik ga op zoek naar de harde schijf met 3 terabyte aan andere deuntjes en niet veel later zit ik te speuren naar nieuw materiaal. M’n oog valt op Bar Lounge Classics. Een behoorlijke verzameling met vooral easy listening. Als ik de boel wil kopiëren naar de iPad zie ik ook een serie CD’s met Erotic Lounge staan. Ik bedenk me geen moment, het is tijd voor een marktonderzoek. Ik zet ook de erotics op de iPad en sluit het zaakje aan op de geluidsinstallatie.

Ik begin met de Bar Lounge Classics. Ik zet de volumeknop op 5 zodat er een lekkere achtergrond muziek door de Bojangles klinkt. Ik pak m’n schuurpapier erbij en ga verder met de box. Halverwege het tweede nummer krijg ik inderdaad dorst. Het zal toch niet waar wezen. Ik bedwing me nog een paar nummers maar dan is het niet meer te houden. Ik moet iets drinken. “Hoe is het mogelijk. Vijf nummers Bar Lounge en de trek in drank is mega”. Ik neem een ijskoude Carib bier en ga er even lekker voor zitten. De nummers volgen elkaar op en zo ook de Carib’s. Als de tweede CD is ingezet is het hek van de dam en ga ik op zoek naar de whisky. Wat is dit grappig. Je zet Bar Lounge op en het gevolg is drang naar alcohol en rust.

Als de vierde CD aanvangt bedenk ik me dat het beter is om andere muziek op te zetten. Het is pas in de middag en als ik alle CD’s luister kan ik niet meer van de kuip naar de kajuit komen. Net als ik wil opstaan komt Baudine met de dinghy terug van de stad. Met enig gestuntel help ik haar aan boord en vraag hoe het was. Baudine gaat zitten, merkt op dat er andere muziek op staat, wil van wal steken maar eerst een witte wijn. “Dit kan geen toeval zijn. Eén minuut aan boord, Bar Lounge, en meteen witte wijn”. Ik klauter naar binnen en start de opdracht. Terwijl ik de wijn opdis uit de koelkast bedenk ik me ineens dat ik ook nog Erotic Lounge heb. Bofkont. De hele dag gewerkt en in het bezit van sturende CD’s.

“Schat, ik zet even iets anders op.” “Ja, is goed. Heb je die witte wijn al voor me? Ik heb de hele stad door gezeuld en heb dorst.” Man, wat een mega uitvinding die thema CD’s. Ik kan niet wachten. Hoppa, ik zet de erotics playlist op, pak het glas witte wijn en ga naar buiten.

Terwijl Baudine honderd uit praat over de straatjes en de winkels ben ik volop in de analyse en vol verwachting. Na drie nummers concludeer ik dat het volume te laag staat en zet ‘m op 9. Baudine is pas bij de beschrijving van winkel twee en aan het aantal tassen te zien volgen er nog veel meer. Ik onderbreek haar met de vraag of ze nog een witte wijn wil. “Nee, zo is het wel mooi. Ik ben moe.”  Moe, moe, hoezo moe? “Hoe vind je de CD?” Ze denkt er even over na en zegt dan: “Matig, hij staat te hard en ik krijg er slaap van. Ik vind het eigenlijk gewoon kutmuziek”. Ik ben even uit het veld geslagen en druip af. Ik ga m’n instrumentenbox lakken.

Tot slot. We hebben tot dusver nog geen haaien gezien. Waarschijnlijk zijn ze hier niet.

This is sailing yacht Bojangles. Out!

T&T

Kijk, daar komt m’n visser aan. Ik zit in de kuip terwijl het ochtend wordt. Ik ben er vroeg uit want bij het eerste licht word ik nu eenmaal wakker. Het is niet moeilijk om hem te herkennen. Ook al lijken alle vissers op elkaar, de mijne heeft altijd een rood shirt aan en maar éen tand. Die zit schuin rechts op z’n onderkaak.

GOPR3224

“I come to pick you up to catch some tuna.” Nou dat zou ik best willen maar we moeten vanochtend uitklaren omdat we vanavond naar Trinidad vertrekken. “Sorry, we have to check out. We’re leaving today.” Ondertussen kijk ik eens goed naar z’n shirt en concludeer dat hij het ook als handdoek gebruikt. “No problem, you have a beer?” Ja hoor, het is kwart voor zeven in de ochtend dus waarom ook niet. Ik pak een bier voor ‘m en krijg nog een paar complimenten in de trant van you are my friend en dan vertrekt hij richting zee. Ik zet een pot koffie.

GOPR3216

Tobago is heerlijk. We huren een auto en crossen samen met Joke en Henk het eiland rond. Stoppen af en toe om te zwemmen, wandelen naar een waterval en eten voor het eerst geit. We struinen de supermarkten af op zoek naar witte wijn en proberen een goede duikbril om te snorkelen te vinden. Het eiland stikt van de duik- en snorkelplekken maar een winkel die ze verkoopt is niet te vinden of dicht.

GOPR3230

Even voorbij de pier richting de visafslag ligt William. Hij woont volgens mij in een houten hokje aan het strand. Tegenover hem wordt een nieuwe kleine shopping mall gebouwd. Dat gebeurt met bamboesteigerpalen. Iedere stad heeft er wel één maar meestal zijn ze niet volledig verhuurd. De Tobaganen geven de voorkeur aan hun eigen vertrouwde houten hutjes. Er brandt altijd een vuurtje naast de hut van William. Hij gebruikt hiervoor de bamboesteigerpalen die volop aanwezig zijn. Hij legt ze met de uiteinden in een kruis, steekt ze aan en schuift ze af en toe aan zodat het vuur blijft branden. Op het vuur staat de hele dag een pan waarin hij van alles kookt. Ik denk soep.

William heeft altijd een baseballpet op en ligt op een steigerplank die schuin tegen een boom staat. Van beroep is hij kokosnootverkoper. Als je langs loopt roept hij steevast “coconut?” Baudine schud nee. Als ze tien minuten later terugloopt staat hij op en trekt haar aandacht. “Are you new here.” “No, you asked me ten minutes ago if I wanted a coconut.” “Oh, sorry, I forgot.” Hij neemt nog een hijs van z’n trompet, loopt terug naar z’n steigerplank en als hij weer ligt hoort ze hem weer roepen. “Coconut?” Baudine lacht en loopt verder.

_MG_1937

De tocht begint stevig en de dames zijn gespannen. We zetten de AIS uit en verwijderen de radarreflector, Er zijn een paar berichten van piraterij van Venezolanen maar altijd op klaarlichte dag. Wij steken ’s nachts over. Ik probeer het met één slaapje te doen zodat Baudine alleen van 1 tot 4 ’s nachts hoeft wacht te lopen. Dat lukt niet helemaal en om 6 uur doe ik nog even een powernap. We varen het laatste stuk langs de kust van Trinidad en zien Venezuela in de verte liggen. Bij de eerste de beste ingang gaan we bakboord uit en zetten koers naar Chagaramus. Om 9 uur laten we het anker los in een baai die erg veel weg heeft van een werkhaven in Rotterdam. We klaren in en gaan terug naar de boot om even bij te tukken.

Vanaf nu staat alles in het teken van reparatie en herstel. Afspraken maken met hout- en zeilmannetjes, onderhandelen over de prijs, plannen en zelfwerkzaamheid. Ondertussen racen de pilots, werk- en vissersschepen volle kracht langs zodat alles omvalt. Je wordt er gek van, je kunt niets maar dan ook niets even laten staan.

We liggen aan de buitenrand van alle yachties die voor anker liggen. Even verderop achter ons ligt een Trinidees die in Canada is opgegroeid. Hij zit in z’n eentje op een grote werkschuit met een gat in de romp. Hij legt uit dat het gat ongeveer drie vingers groot is maar dat z’n baas het niet wil laten maken. Hij weigert ermee verder te varen en ligt hier al vier maanden met de pompen aan de diesel te verstoken. Soms liggen er ook een tweetal Venezolaanse vissersschepen die irritant dichtbij ankeren. Op ieder vissersschip zitten 8 mannen een beetje te hangen. De Trinidees komt ons na twee nachten waarschuwen. De Venezolanen ankeren zo dichtbij omdat ze dan alles wat op de zijkant van de boot staat of hangt kunnen pakken en meenemen. Hij heeft die nacht bezoek van ze gehad en ze met z’n grote kapmes, een meter groot, verjaagd door keihard op hun romp te hakken terwijl hij de coastguard opriep via de marifoon. Ik zie dat Baudine er niet vrolijk van wordt. Tot slot vertelt hij ook nog even dat ze op zoek zijn naar blanke vrouwen. Met enig sarcasme bedank ik hem voor z’n laatste story. “It’s no story man, it’s real.” reageert hij enigszins geïrriteerd terug. Baudine staat ondertussen op exploderen. Even later lichten we het anker en gaan midden tussen de yachties liggen. Past net.

This is sailing yacht Bojangles. Out!