Maandelijks archief: mei 2017

Moederdag

We hebben weer The Hash gelopen en liggen onze wonden te likken. Baudine op de bank en ik in de hangmat. Het was weer behoorlijk zwaar en weer hebben we ons verbaasd dat er ook nog mensen zijn die het dubbele parcour rennend afleggen. Ik moet er echt niet aan denken. Niet eens wat betreft conditie, dat is duidelijk niet voor ons weggelegd. Nee, de verbazing zit ‘m in de ondergrond. Deze zit vol met gladde keien en niet zichtbare kuilen. Hoe ze zonder ernstige blessures het traject afleggen is me echt een raadsel. Ondertussen luisteren we naar de radio en horen dat Feyenoord kampioen wordt, Max in de eerste bocht wordt uitgeschakeld en we 11de zijn geworden op het songfestival. Ik heb even geen zin in een heel verhaal en besluit een beeldverslag van The Hash te maken.

Zie: https://youtu.be/m7AMbVTzs_k

This is sailing yacht Bojangles. Out!

Kick ‘em Jenny

We hebben er geen spijt van dat we naar Grenada zijn gegaan. We zijn inmiddels professionals in liming. Da’s de nationale mannenbezigheid hier. Je gaat op zo’n manier ergens zitten dat je het uren kan volhouden. Geen kriebel en niet in de zon. Je kijkt een beetje voor je uit en laat alles wat er voorbij komt langs je heen gaan. Het is een soort slaaptoestand met je ogen open en je voelt je er top bij. Op de achtergrond een reggeadeun en dan lekker staren naar een boom, rimpels op het water of een schommelende boot. De uren vliegen voorbij en voor je het weet ben je te laat met allerlei activiteiten die je je had voorgenomen.

Henk onder de Bojangles

Sinds kort hebben we een actief ochtend programma. De wekker staat op 7:30 uur want dan begint het Net. Het Net verloopt via de marifoon en behandelt elke dag de bijzonderheden zoals het weerbericht, treasures of the bilge, social activities, commerciële aanbiedingen en van alles nog wat. Vanuit ons bed luisteren we naar de tijden voor de eerstvolgende turtlewatch, de felicitaties van Shademan voor iedereen die jarig is en de gratis boodschappenbusjes. Vaak volgt er ook nog een gebrekkig engels sprekende fransman die iedere dag een quizvraag stelt die telkens wordt gewonnen door amerikanen. Want die laatste nemen het hoog op. Wat is de naam van de diepste canyon in de oceaan? Hoe zwaar weegt een potvis? Binnen fracties van seconden worden de goede antwoorden gegeven terwijl ik nog bezig ben met “wat zei hij nou precies”. Als er bij de treasures een elektrisch apparaat wordt aangeboden volgt enkele seconden later steevast een geïrriteerde zeiler met de reactie “which voltage? 220, 110, 24 or 12” . Kortom we worden rustig wakker en lachen om de standaard reacties.

Zomaar, naast de Bojangles

Het muziekfestival van Carriacou valt wat tegen. Het eerste programmaonderdeel heet “wetting the ground”. We staan om 5:00 uur op want het programma start boven op een berg om 6:00 uur. Niet alle boten zijn volledig present, sommige sturen een afgevaardigde of helemaal niemand. Als we uiteindelijk boven op de berg aankomen staan er een paar mensen van de organisatie wat stenen heen en weer te sjouwen waar grote ketels op moeten staan voor het maken van het lokale gerecht “oil down”. Uit een colafles wordt wat water gesprenkeld en dat is het dan. Ze hebben volgens mij niet in de gaten dat wij helemaal naar boven zijn gekomen voor dit programmaonderdeel want verder gebeurt er helemaal niets. We krijgen gelukkig een lift van iemand van het ministerie van Culturele Zaken en gaan heerlijk ontbijten in het dorp.

Koningsspelen

Na het Net zetten en drinken we koffie en thee. Het is nog niet zo warm maar juist aangenaam. En als de koffie op is gaan we aan de bootgymnastiek. We hebben gemerkt dat bepaalde spiergroepen het afgelopen jaar sterker zijn geworden maar er zijn er ook bij die we niet meer zo vaak gebruiken. En daar moet dus aan gewerkt worden. We gebruiken de iPhone als timer en doen ieder op een eigen bank in de kuip onze oefeningen. Na een minuut of tien is alles weer op orde en duiken we het water in voor de ochtendwasbeurt. Het zoute water spoelen we af met de dekdouche en zijn dan helemaal okselfris voor het ontbijt. Alles bij elkaar neemt het hele protocol een anderhalf a twee uur in beslag en er is niemand die aan je kop zeurt dat je op moet schieten.

Uitzicht Lazy Turtle

Vanuit Tyrell Bay varen we naar Sandy Island om m’n verjaardag te vieren. Het is een geweldige omgeving. ’s Middags komen de Bluenose, Zanzibar en Rhapsody op bezoek. We drinken borrels, eten zelfgemaakte uiensoep met brood en crostini’s. ’s Avonds laat gaat voldaan het licht uit. Ik ben weer prettig ouder.

Tyrell Bay, Carriacou

Op de heenweg naar Carriacou voor het muziekfestival varen we nagenoeg over vulkaan Kick ‘em Jenny. Ja, de vulkaan ligt ten noorden van Grenada onder water en heet echt zo. Op de zeekaart staat een cirkel van 2 kilometer waarbinnen je niet mag varen voor de veiligheid. We varen er netjes omheen. Eenmaal op Carriacou horen we dat de vulkaan activiteiten vertoont en dat we op de terugweg een grotere afstand moeten aanhouden. Ook die staat ingetekend op de zeekaart. Toch blijft het vreemd dat je zonder dat je het ziet maar net om de kratermond heen vaart. Je zal er nietsvermoedend varen en vervolgens dat ding begint te hoesten. Sta je toch even raar te kijken. 

Een boei rond je stuurboord om

’s Avonds gaan we vol goede moed weer naar het muziekfestival op de berg. Wederom een deceptie. Naast de culturele optredens van een paar groepen waarvan het merendeel niet wil optreden staan ons welgeteld 8 speeches van lokale hoogwaardigheidbekleders te wachten. Het houdt niet op. Eigenlijk is het zo knullig dat we er ook weer om moeten lachen. Bijtijds taaien we af en geven het festival nog één kans. De volgende avond schijnt er een wereldband uit Jamaica op te treden. Hiervoor moet er toegang worden betaald dus dat kan alleen maar goed zijn.

Koningsdag brengen we door op de Zanzibar. Het is één groot feest. De Bluenose regelt ’s middags koningsspelen die door de kapitein van de Rhapsody als koningsvalsspelen worden geïnterpreteerd. Bij het onderdeel koekhappen vanuit een varende dinghy beland mijn koek plotseling in de mond van Ada, het enige andere bemanningslid van de Rhapsody. Klagen bij de scheidsrechter helpt niet want dat is wederom de kapitein van de Rhapsody. We hebben dikke lol en zijn het muziekfestival alweer vergeten. Er schalt de hele dag nederlandstalige muziek uit de boxen en het diner is helemaal top. Deze koningsdag komt zeker in de top drie.

Kom dan koekie

Eindelijk zijn we toe aan de betaalde avond van het muziekfestival. Na onze eerdere bezoeken zijn we wat sceptisch en kritischer. Er wordt eerst wat cultureel bewogen op het podium. Het varieert van matig tot best goed en heel heeeeel veel herhaling. Gelukkig is de gastvrouw wat vlotter dan de gastheer van de avond ervoor en dan wordt opeens ons geduld beloont met een voorstelling drums and stickdancing. Ongelooflijk, wat is dit gaaf. Er zit een gast van nog geen 18 jaar oud te trommelen in een waanzinnig ritme. Het lijkt wel of hij verlengde vingers heeft zo hard als het gaat. Voor hem staat z’n medebandlid te jongleren met twee stokken in z’n handen die een derde stok ritmisch laten draaien, zweven en dansen. Het is echt supergaaf. Helaas is het na een paar minuten weer voorbij en wachten we weer op de grote Jamaicaan. Het is een ex-gedetineerde dus dat belooft wat. Na nog wat mislukte rappers en een feel good band is het dan zover. De Jamaicaan is met een stretched limo de berg op komen rijden en vandaar te laat. Je kunt met een gewone auto immers al nauwelijks over de weg. Om een lang verhaal kort te houden, houden wij het na 3 nummers voor gezien. Zo goed is ie nou ook weer niet. We liggen tegen 4:00 uur ’s nachts op bed en hebben weer een hoop lol gehad.

This is sailing yacht Bojangles. Out!