Maandelijks archief: juni 2017

Back in Business

Eindelijk is het dan zover. De laatste schroef in het plafond en nog even een vlaggenlijn door het katrolletje halen en dan is Bojangles weer helemaal topfit. Baudine en ik zijn superblij en bekaf. Ruim 6 maanden lang hebben we zonder mast op een veredelde motorsloep zitten wachten op dit moment. De afgelopen tien dagen hebben we van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gewerkt in een race tegen de klok want onze Duitse tuiger moest afgelopen woensdag weer naar huis. Het was niet mogelijk om het vliegticket nogmaals te verplaatsen dus voor die tijd moesten alle belangrijke onderdelen zijn geplaatst en getuned.

Sterk staaltje

Baudine ziet twee nogal wit uitgeslagen mannen over het terrein slenteren. Ze wijst ze voor me aan en zegt: “Ik denk dat dat onze tuigers zijn”. Ze lopen richting de uitgang en ik verwacht ze vanzelf weer terug. De vorige dag heb ik twee kamers voor ze geboekt in het hotel op de werf. Ze zijn midden in de nacht geland en hebben maar een paar uur geslapen.

Binnen is het een puinhoop

Niet veel later zitten we met Florian en Manuel in de kuip en maken kennis. Ze hebben die nacht geen oog dicht gedaan omdat hun kamers naast de centrale airconditioning voorziening ligt. Ze vragen zich af waar de container is want die hadden ze wel op het terrein verwacht. Na een paar telefoontjes is de verwachting dat de container toch al in Port-of-Spain is ondanks het feit dat het schip waarop het zou aankomen nog in de haven van Panama ligt. Een meevaller denken we dan nog.

Kleine regenbui gehad

Inmiddels weet ik alles over douaniers, brokers en transporteurs. Zij zijn namelijk degene die ervoor moeten zorgen dat de container op de juiste plek komt volgens de juiste procedures. Daarbij zijn er globaal twee problemen. Het eerste probleem is dat de één de ander per definitie een eikel vindt en hem dus zeker niet gaat helpen. Het andere probleem is dat de procedures volkomen willekeurig zijn. De meest grappige, voor zover ik het toen grappig vond, was dat we op driekwart van de invoerprocedure waren voor onze 800 kilo wegende mast toen onze broker concludeerde dat het niet om een pakketje maar een container ging. Met als resultaat dat we een andere procedure moesten volgen. Met open bek stonden we daar de beste man aan te kijken want werkelijk op alle papieren stond met koeienletters vermeld dat het om een container ging. Okay, terug naar af dus.

Uitpakken en opbouwen

Na een paar dagen krijgen de tuigers het benauwd. Als de container de volgende dag niet komt gaan ze het niet halen want hun verblijf zou 10 dagen zijn. Daarvan zijn er inmiddels 4 verstreken. We hebben de indruk dat iedereen tegen ons samenwerkt zodat het werk niet door de tuigers kan worden gedaan maar noodgedwongen door de verschillende contracters op de werf zelf. Ik haal de mannen erbij en bespreek de strategie. We gaan een dag liegen door te stellen dat ze allebei woensdagavond naar huis moeten terwijl dat in werkelijkheid donderdagavond is. Ook vertellen we niet dat er sowieso één tuiger blijft. Het verhaal gaat snel rond en nog dezelfde dag informeert een contracter hoe de mast er op gaat komen als er geen tuigers zijn?

Wie doet wat?

We zullen het nooit met zekerheid weten of er opzet in het spel zat maar woensdag einde middag krijgen we het bericht dat die avond de container komt. Ik kan het echter niet geloven omdat iedereen hier om klokslag vier uur alles uit z’n handen laat vallen en naar huis gaat. Maar goed, we zullen het zien. Om zes uur die avond meld ik me bij het douane kantoor aan de ander kant van de baai. De broker belt me om aan te geven dat het iets later wordt. De chauffeur van de vrachtwagen is zoek. “Maar, maak je geen zorgen, we vinden hem wel.” Anderhalf uur later komt het gevaarte aanrijden en moet ik het zegel doorknippen. De douaniers die erbij staan kijken behoorlijk sjaggie en we moeten alles uit de vrachtwagen halen voor inspectie. Als we daar na een lichte hernia mee klaar zijn laten de douaniers de broker weten dat het zo goed is en dat we kunnen gaan. Hoppa, alles weer terug in de vrachtwagen. Eikels.

Moment supreme

De volgende ochtend gaan we vroeg aan de slag. We werken door tot het donker wordt en brengen Manuel naar de luchthaven. Ik stijg een plek in de pikorde. Florian is genoodzaakt om bij ons aan boord te slapen. Het hotel op de werf heeft slechts een paar kamers en die zijn volgeboekt. Ook bij de omliggende hotels krijgen we nul op het rekest. Fully booked! Nou, echt niet.

Overal gereedschap

Aan de andere kant vind ik het ook wel leuk. M’n eigen Duitser aan boord, wie had dat ooit gedacht. Hij moet wel even wennen aan m’n humor. Zeker als ik mijn eigen versie van “slaaf, kiendje, slaaf” in steenkool duits ten gehore breng als hij naar bed gaat. De daaropvolgende  dagen geef ik niet op en roep ik bij alle succesvolle acties van mijn kant hardop “Soeper!”. Dat houdt de moed er een beetje in want de ene dag stroomt het van de regen en dan weer is het strak blauw en bloedheet. Het werk vordert gestaag en we zijn dag in, dag uit ganz zuvrieden. Jawohl.

Soeper!

Tot overmaat van ramp komt tropical storm Bret nog even voorbij maar daar heb ik een aparte blog aan gewijd. Zodra Bret voorbij is klaart het op en gaat de wind liggen. De boot kan het water weer in en de kraanmachinist kan aan de slag. Ook de laatste dag van Florian is het een race tegen de klok. Er staan voor hem nog een aantal specifieke zaken op de planning en hij moet alle splitpennen, verbindingen, etcetera controleren. Aan het einde van de middag kijken we elkaar aan. Het zit erop. Hij doet nog even een douche, pakt z’n spullen en ik breng hem naar het vliegveld.

Tuinslang tegen verbrande voeten

Baudine en ik hebben nog een paar dagen werk om alles af te maken. Florian heeft uitgelegd hoe bepaalde dingen moeten en dat lukt goed. Vandaag hebben we de dingen afgerond en heb ik tijd voor de blog. Morgen gaan we testvaren en maandag verlaten we Trinidad en gaan op weg naar Curacao. We verwachten daar een dag of vijf over te doen.

Vlaggenlijn

This is sailing yacht Bojangles. Out!

Murphy

Het is echt ongelovelijk. De mast en dergelijke is inmiddels opgebouwd en de planning is/was dat morgenochtend om 8:00 uur de mast geplaatst ging worden en we nog 2 dagen hadden om alles af te werken. Helaas, helaas, er is een storm op komst. Aan de steiger waar we momenteel liggen is het dan niet veilig en 60% van de boten die er liggen gaan het water uit en de kant op. Tot overmaat van ramp is het vandaag een nationale feestdag in Trinidad en zelf de eigenaar van de werf staat nu eigenhandig de schepen uit het water te halen. Ook wij besluiten er uit te gaan want de alle doorgewinterde zeilers doen het. Ik ben bang dat we morgenochtend 8:00 uur geen mast gaan plaatsen. De vlucht naar huis voor de tuiger staat gepland voor woensdagavond. Hoe is het mogelijk?


Situatie komende nacht om 2:00 uur. Wij zijn het kleine blauwe stipje links van het midden. Fingers crossed.

This is sailing yacht Bojangles. Out!

Terug naar Trinidad

Voor de één na laatste keer steken we met onze gelegenheids motorboot de Caribische zee tussen Grenada en Trinidad over. De volgende en hoop ik voorlopig laatste keer zullen we dat weer onder zeil doen. Er staat nauwelijks een maan en het is daarom pikdonker om ons heen. Ik kijk naar de ontelbare sterren boven ons terwijl er af en toe wat bolbliksem af gaat. Baudine ligt te slapen. Nog een paar uur voordat het weer licht wordt en we ook deze klus weer hebben geklaard.

We kijken op tegen de overtocht. We zullen het moeten doen zonder guardvessel en er staat al twee weken onophoudelijk een te strakke wind die een oversteek in de weg staat. De voorspellingen geven een window van anderhalve dag waarin eindelijk de wind iets rustiger is. Ons besluit staat vast. Het is nu of nooit, we cancellen de Hash en gaan halverwege de middag anker op en de baai uit.

Ja, we zitten voor het eerst in een stevige dip. We zijn het wachten en de boodschappen aangaande de whereabouts van de container meer dan zat. Op 11 april is deze aan de reis begonnen en nu staat ze ergens op een kade in Colon, Panama. Gisteren had ze weer verder moeten gaan maar het schip waarmee dat zou moeten gebeuren zie ik op marinetraffic nog vrolijk op de Panama ankerplaats liggen.

Het goede nieuws is dat onze eenvoud levensstijl ons gemakkelijk afgaat. Dagelijks springen we achter de boot in het water, zepen ons in en douchen af op het achterdek. Met de dinghy halen we om beurten met de andere Nederlandse boten ’s ochtend een stokbrood en ontbijten uitgebreid nadat we de gymoefeningen hebben afgewerkt. Standaard outfit is zwembroek of onderbroek. ’s Nachts is het 28 graden, overdag 32 graden. We leven van activiteit naar activiteit en als er even niets te doen is, hetgeen we ook als activiteit zien, draaien we zelf iets in elkaar. We organiseren een sundowner en eten zelfgemaakte doubles. We maken kennis met de TiSento, de Pimentao en de Fairyqueen en het blijft grappig dat alle zeilers per definitie leuke mensen zijn. We luisteren naar elkaars verhalen en vertellen die van ons.

We hebben een goeie deal met digicel kunnen binnenslepen voor goedkope data. Het grote voordeel is dat we nagenoeg de hele dag naar radio 1 kunnen luisteren. We volgen Ajax en Dumoulin, het drama in Manchester, de formatie en de neverending story van Trump. Het is sowieso verbazingwekkend dat de beste man gekozen is want wij zijn nog niet één Amerikaan tegengekomen die op ‘m heeft gestemd.

Op dinsdagavond gaan we traditioneel naar de Brewery. Het woord zegt het al, ze brouwen er bier. Zo’n 10 verschillende soorten licht en donker bier. Het is erg gezellig want naast de yachties zijn ook de studenten van St. George University en een verdwaalde local van de partij. Mensen die een instrument bespelen kunnen gezamenlijk spelen. Het is een ander niveau dan we op Trinidad gewend waren. Er is een geluidsman en in plaats van het kinderdrumstel staat hier een professionele set. De steeds wisselende leden van de band hebben hun instrument niet voor het eerst in hun handen en weerhouden goedbedoelende amateurs van een sprong naar het podium. De saxofonist speelt moeiteloos zonder bladmuziek alles mee en ook de basgitarist is onvermoeibaar. Het grappige is dat er een vol podium met ouwe mannen een perfecte vertolking van “I can’t get no satisfaction” staat te spelen. En dat dan in korte broek op slippers. Alsof ze weer twintig zijn. Aan onze tafel zijn we het er allemaal over eens. De basgitarist is een voormalig Amerikaanse CEO van een grote multinational. Hij heeft eindelijk de tijd om te doen waar hij echt zin in heeft. Niet veel later staat hij een scheurende gitaar van een student diergeneeskunde die zijn versie van stairways to heaven laat horen te begeleiden. Wij vinden het allemaal prachtig. Aan het eind van de avond waggelen we terug naar Prickly Bay, springen in onze dinghies en varen terug naar ons huis aan de ketting.

Inmiddels zijn we alweer een paar dagen in Trinidad en staan op de kant. Niet omdat dat noodzakelijk is maar omdat er op de ankerplaats geen plek meer was en we hier toch moeten blijven voor het plaatsen van de mast. Gelukkig is het op de kant iets warmer dan op het water zodat de thermometer ’s avonds binnen slechts 35,4 graden noteert. Slapen is dus een feest.

Aanstaande maandag komt de tuiger ingevlogen en hopen we snel weer volledig te zijn.

This is sailing yacht Bojangles. Out!