Maandelijks archief: augustus 2017

Bonaire

We zijn helemaal alleen en hebben het eiland voor ons zelf. Bojangles ligt aan een mooring voor Klein Curacao en alle touroperators zijn terug naar Curacao. Baudine en ik blijven alleen achter en dat is best een apart gevoel. In de wijde omtrek van zo’n 25 kilometer zijn wij de enige wezens die op twee benen rechtop kunnen lopen. We hebben een groot deel van de dag tegen de wind in gebokst, liggen nu in rustig water achter het eiland en kijken hoe de zon onder gaat. Als de schemering eenmaal is ingezet gaat het snel en een kwartier later is het pikdonker. Wij borrelen nog wat door, maken wat te eten en gaan vroeg naar bed. Morgen gaan we door naar Bonaire.

“Bojangles, Bojangles, Bojangles, dit is de Agaath. Over.” Ik pak de VHF en heb na een maand of vier Bas aan de lijn. Bas heeft voor ons een plek geconfiskeerd langs de kade van Bonaire. Daar zijn we behoorlijk blij mee want de haven is achterlijk duur en we mogen niet ankeren in verband met het koraal. Een halve dag later worden we door Bas en Melle opgewacht in hun dinghy en naar de enige beschikbare mooring gebracht. We leggen Bojangles aan en niet veel later zit Melle aan een boterham met pindakaas. Bas legt ondertussen uit waar we moeten inklaren en boodschappen kunnen doen.

Tijd om bij te komen is er niet. Diezelfde avond is er een foodfestival en voor de zondagochtend staat de damesfinale voetbal op de agenda. Er liggen ook een aantal leuke Denen bij Bonaire en samen spreken we af bij Karel’s Zeezicht om de wedstrijd te bekijken. Die ochtend halen we Bojangles overhoop om onze oranje outfit te voorschijn te halen, kleden ons aan en springen in de dinghy. Op naar Karel. Het is volle bak en erg gezellig. Toos en Donatien leggen de puntentelling uit. Onze dames winnen de cup en verder staat me bij dat het vrij lastig is om geen grappen te maken. Dat doen we dan dus ook niet. Bhoooaaaahhhh!!!

Bonaire is tof en overzichtelijk. Tussen de haven en het centrum van Kralendijk ligt een lint aan jachten aan een mooring. Het water is keizersblauw en je kunt lang de bodem zien. Bonaire is het mekka van de duikers. We springen zeker twee keer per dag het water in om af te koelen of het zweet van je lijf te krijgen. We snorkelen wat heen en weer en het sterft van de vissen. Aan land hebben we een heuse Albert Heijn, een ijssalon en duikscholen. Na hier en daar wat informatie te hebben gehaald besluiten we ons duikbrevet te gaan halen. Bij Wannadive kunnen we direct zaterdag onze proefduik doen bij Emma.


De warmte is ’s nachts een probleem. Als ik tegen Baudine zeg dat ik voor, in onze slaapkamer, me Opa ruik geeft ze mij de schuld. Twee keer per nacht word ik zeiknat van het zweet wakker om vervolgens de koelkast leeg te drinken. De dorst is ongelofelijk. We moeten er iets op gaan verzinnen. Gewapend met de naaimachine en oude zeilzakken naaien we een windvanger die we binnen onder het luik voor ons hoofdeinde bevestigen. Er staat op Bonaire permanent wind en deze waait nu niet langer door de boot naar achteren maar via de windvanger over ons heen naar de voorpunt. We liggen in een windtunnel en moeten na lange tijd weer wat over ons heen trekken. Na een paar dagen is Opa weer weg uit de voorpunt en kunnen we weer mensen op de boot ontvangen. Nu de mieren nog.

Zaterdagmiddag staan Baudine en ik klaar voor onze proefduik. Emma meet ons onze pakken aan, we krijgen wat theorie en oefenen wat in het zwembad. Baudine maakt zich zorgen over het klaren van haar oren want daar heeft ze altijd last mee gehad. En ikzelf moet voor het eerst bekennen dat ik het ook wel spannend vind. Als Emma eenmaal overtuigd is van onze prestaties gaan we richting zee. We lopen het water in en beginnen met onze duik. Al snel geeft Baudine aan dat haar oren niet willen klaren. Emma masseert ze en probeert Baudine te helpen maar het wil niet lukken. Baudine moet afhaken. Ik baal enorm voor haar want duiken is echt iets wat je juist met z’n tweeën moet doen. Baudine gaat naar de oppervlakte en ik ga met Emma onder water. Ik heb geen vergelijking met duikstekken, wel met snorkelstekken, maar het is hier onwaarschijnlijk mooi. Er komt veel vis voorbij en ook de diversiteit is aanzienlijk. Emma wijst me op alle specials en driekwartier lang zweef ik langs het kleurrijke koraal en z’n bewoners. Het is adembenemend. Als ik weer boven kom zie ik Baudine en is het even lastig. Zij behoorlijk down en ik helemaal enthousiast. We besluiten dat ik doorga met de lessen.

De volgende dagen volg ik de lessen van Linda in een klas van vier. Op één duik na, met een beslagen bril, zijn ze allemaal even prachtig. De oefeningen gaan goed. ’t Enige waar echt aan geschaafd moet worden is de duikhouding. Ik heb moeite om me languit gestrekt voort te bewegen. In plaats daarvan ga ik wat gehoekt met ingetrokken benen (om het koraal niet te beschadigen) als een uit de kluiten gewassen embryo met vinnen aan door het water. Ook mag ik niet te diep in ademen omdat ik dan meteen een paar meter stijg. Ja, groot zijn heeft ook nadelen. Maar voor de goede orde. Vanaf heden ben ik niet alleen actief op land, in de lucht of op het water. Ook onder NAP ben ik voortaan van de partij. Het is maar dat u het weet.


Er is weer een tropical storm in aantocht. Deze heeft de naam Harvey. We treffen de voorzorgsmaatregelen maar Harvey gaat ongemerkt een mijl of 100 boven de eilanden langs. De middag voordat Harvey zich aandient steken we met een hele zwik aan dinghies over naar Klein Bonaire om te barbecuen. Het is supergezellig en we leren weer een aantal nieuwe zeilers kennen.  Het is allemaal goed zo.

This is sailing yacht Bojangles. Out!