Back in Business

Eindelijk is het dan zover. De laatste schroef in het plafond en nog even een vlaggenlijn door het katrolletje halen en dan is Bojangles weer helemaal topfit. Baudine en ik zijn superblij en bekaf. Ruim 6 maanden lang hebben we zonder mast op een veredelde motorsloep zitten wachten op dit moment. De afgelopen tien dagen hebben we van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat gewerkt in een race tegen de klok want onze Duitse tuiger moest afgelopen woensdag weer naar huis. Het was niet mogelijk om het vliegticket nogmaals te verplaatsen dus voor die tijd moesten alle belangrijke onderdelen zijn geplaatst en getuned.

Sterk staaltje

Baudine ziet twee nogal wit uitgeslagen mannen over het terrein slenteren. Ze wijst ze voor me aan en zegt: “Ik denk dat dat onze tuigers zijn”. Ze lopen richting de uitgang en ik verwacht ze vanzelf weer terug. De vorige dag heb ik twee kamers voor ze geboekt in het hotel op de werf. Ze zijn midden in de nacht geland en hebben maar een paar uur geslapen.

Binnen is het een puinhoop

Niet veel later zitten we met Florian en Manuel in de kuip en maken kennis. Ze hebben die nacht geen oog dicht gedaan omdat hun kamers naast de centrale airconditioning voorziening ligt. Ze vragen zich af waar de container is want die hadden ze wel op het terrein verwacht. Na een paar telefoontjes is de verwachting dat de container toch al in Port-of-Spain is ondanks het feit dat het schip waarop het zou aankomen nog in de haven van Panama ligt. Een meevaller denken we dan nog.

Kleine regenbui gehad

Inmiddels weet ik alles over douaniers, brokers en transporteurs. Zij zijn namelijk degene die ervoor moeten zorgen dat de container op de juiste plek komt volgens de juiste procedures. Daarbij zijn er globaal twee problemen. Het eerste probleem is dat de één de ander per definitie een eikel vindt en hem dus zeker niet gaat helpen. Het andere probleem is dat de procedures volkomen willekeurig zijn. De meest grappige, voor zover ik het toen grappig vond, was dat we op driekwart van de invoerprocedure waren voor onze 800 kilo wegende mast toen onze broker concludeerde dat het niet om een pakketje maar een container ging. Met als resultaat dat we een andere procedure moesten volgen. Met open bek stonden we daar de beste man aan te kijken want werkelijk op alle papieren stond met koeienletters vermeld dat het om een container ging. Okay, terug naar af dus.

Uitpakken en opbouwen

Na een paar dagen krijgen de tuigers het benauwd. Als de container de volgende dag niet komt gaan ze het niet halen want hun verblijf zou 10 dagen zijn. Daarvan zijn er inmiddels 4 verstreken. We hebben de indruk dat iedereen tegen ons samenwerkt zodat het werk niet door de tuigers kan worden gedaan maar noodgedwongen door de verschillende contracters op de werf zelf. Ik haal de mannen erbij en bespreek de strategie. We gaan een dag liegen door te stellen dat ze allebei woensdagavond naar huis moeten terwijl dat in werkelijkheid donderdagavond is. Ook vertellen we niet dat er sowieso één tuiger blijft. Het verhaal gaat snel rond en nog dezelfde dag informeert een contracter hoe de mast er op gaat komen als er geen tuigers zijn?

Wie doet wat?

We zullen het nooit met zekerheid weten of er opzet in het spel zat maar woensdag einde middag krijgen we het bericht dat die avond de container komt. Ik kan het echter niet geloven omdat iedereen hier om klokslag vier uur alles uit z’n handen laat vallen en naar huis gaat. Maar goed, we zullen het zien. Om zes uur die avond meld ik me bij het douane kantoor aan de ander kant van de baai. De broker belt me om aan te geven dat het iets later wordt. De chauffeur van de vrachtwagen is zoek. “Maar, maak je geen zorgen, we vinden hem wel.” Anderhalf uur later komt het gevaarte aanrijden en moet ik het zegel doorknippen. De douaniers die erbij staan kijken behoorlijk sjaggie en we moeten alles uit de vrachtwagen halen voor inspectie. Als we daar na een lichte hernia mee klaar zijn laten de douaniers de broker weten dat het zo goed is en dat we kunnen gaan. Hoppa, alles weer terug in de vrachtwagen. Eikels.

Moment supreme

De volgende ochtend gaan we vroeg aan de slag. We werken door tot het donker wordt en brengen Manuel naar de luchthaven. Ik stijg een plek in de pikorde. Florian is genoodzaakt om bij ons aan boord te slapen. Het hotel op de werf heeft slechts een paar kamers en die zijn volgeboekt. Ook bij de omliggende hotels krijgen we nul op het rekest. Fully booked! Nou, echt niet.

Overal gereedschap

Aan de andere kant vind ik het ook wel leuk. M’n eigen Duitser aan boord, wie had dat ooit gedacht. Hij moet wel even wennen aan m’n humor. Zeker als ik mijn eigen versie van “slaaf, kiendje, slaaf” in steenkool duits ten gehore breng als hij naar bed gaat. De daaropvolgende  dagen geef ik niet op en roep ik bij alle succesvolle acties van mijn kant hardop “Soeper!”. Dat houdt de moed er een beetje in want de ene dag stroomt het van de regen en dan weer is het strak blauw en bloedheet. Het werk vordert gestaag en we zijn dag in, dag uit ganz zuvrieden. Jawohl.

Soeper!

Tot overmaat van ramp komt tropical storm Bret nog even voorbij maar daar heb ik een aparte blog aan gewijd. Zodra Bret voorbij is klaart het op en gaat de wind liggen. De boot kan het water weer in en de kraanmachinist kan aan de slag. Ook de laatste dag van Florian is het een race tegen de klok. Er staan voor hem nog een aantal specifieke zaken op de planning en hij moet alle splitpennen, verbindingen, etcetera controleren. Aan het einde van de middag kijken we elkaar aan. Het zit erop. Hij doet nog even een douche, pakt z’n spullen en ik breng hem naar het vliegveld.

Tuinslang tegen verbrande voeten

Baudine en ik hebben nog een paar dagen werk om alles af te maken. Florian heeft uitgelegd hoe bepaalde dingen moeten en dat lukt goed. Vandaag hebben we de dingen afgerond en heb ik tijd voor de blog. Morgen gaan we testvaren en maandag verlaten we Trinidad en gaan op weg naar Curacao. We verwachten daar een dag of vijf over te doen.

Vlaggenlijn

This is sailing yacht Bojangles. Out!

12 gedachten over “Back in Business

  1. Zo een hoofdstuk afgesloten, nu begint het genieten weer, wij wensen jullie een behouden vaart op de maiden trip.
    Andries

  2. Rob het is een compleet stripverhaal. Spannend van begin tot het eind.
    Ik kreeg het vanmorgen pas binnen.Wifi is hier echt slecht.
    Heel veel geluk en een goede reis.
    Liefs Mams/ Nel

    1. Ha die Nel! Stripverhaal?? Brengt me op een idee. Wat dacht je van een cursus “Leer zeezeilen met Rob en Baudine”?

      Groet, Aris

  3. Holy mosy, wat een verhaal weer en wat een gestresss. Ik dacht dat het Manjana Manjana was daar in de Cariep. Dat valt dus niet altijd mee! Hoe gaat het met GrietjeBie?Gaan jullie via Grenada naar de ABC? Aha, ik zie jullie weer duidelijk op de app van MarineTrafic en zie jullie wegvaren vanaf Chaguaramas. De Bleunose ligt op jullie te wachten zie ik, succes met het nieuwe tuigage. We gaan jullie weer elke dag in de gaten houden kus Con&Fred

  4. Wat ontzettend fijn voor jullie dat de mast er weer op staat.
    Op naar Curacao ! Goede wind en heel veel zeilplezier de komende tijd.

  5. De testvaardaag wordt vast de mooiste van het afgelopen half jaar. Endan eindelijk naar Curaçao. Wat zullen jullie daar zin in hebben.
    Succes , veel plezier en tot het volgende blog … Lfs

  6. Soeper dat het voorelkaar is dan hoef je tenminste niet daar te overzomeren en jullie hebben denk ik weer het gevoel dat je een echt schip hebt. Goeie reis.

  7. Super, Rob&Baudine, eindelijk! Ik geniet van jullie verhalen en leef met jullie mee. Wat zullen jullie genieten op Curaçao!

  8. Duitsers en humor…. blijft een apart iets hahaha. Ikmvond het in ieder geval wel grappig. Soeper geschreven hoor ?. Fijn dat het in ieder geval gelukt is met de mast!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *