Overhurricanen

Daar zijn we dan weer. ’t Heeft even geduurd door internetproblemen, ons bezoek aan Nederland en het feit dat we best gezapig het hurricane season doorkomen. Maar het is weer eens tijd voor een blog.

Vlak voordat we naar Nederland vliegen zeilen we vanaf Bonaire naar het Spaanse Water op Curacao. Bonaire laten we met weemoed achter. Het is er goed toeven. Samen met de K’dans huren we een dag een auto en bezoeken het noordelijk gelegen natuurpark. Een paar dagen later gaan we met Harry en Ellen van de Zwerver een dag duiken bij Klein Bonaire. Het is er adembenemend mooi. Baudine blijft boven aan de snorkel terwijl ik langs een rif naar beneden afzak. Er ligt een stijl rif waar je als het ware voor kunt hangen en het rustig als een schilderij kunt bekijken. Naast de veelheid aan vissen komt er een murene voorbij en zien we een verdwaalde Baracuda. Het is allemaal even spannend.

Als we eenmaal het anker lichten en het Spaanse Water verlaten weten we dat we over niet al te lange tijd weer in Nederland zijn. Henk en Joke varen mee. Tien minuten voor de ingang bij Willemstad roepen we Fort Nassau op. “Of de Pondjesbrug een opening kan geven?” “Ja hoor, kom verder.” We strijken de zeilen en starten de motor. Als we op een meter of honderd zijn zien we de Pondjesbrug bewegen zodat we naar binnen kunnen. Aan de kant staan honderden toeristen die foto’s van ons maken en even voelen we hoe apart dit eigenlijk is. Dan gaat het gas er weer op en varen we verder naar Curacao Marine.

Taxi Tiger is iets te vroeg. Snel pakken we de laatste spullen en sluiten de boot af. Baudine spuit de bus met anti-insecticide leeg en ik sjouw de koffers naar Tijgetje. “Alles goed ScoobieDoo?” “Ja Tijgetje, alles is goed.” We kennen elkaar van eerdere tripjes. Hij stelde zich toen voor als Tiger en dus kon ik het niet laten om me zelf ScoobieDoo te noemen. Sindsdien zijn we Tijgetje en ScoobieDoo voor elkaar en is het tarief ook aangenamer.

De tijd in Nederland vliegt voorbij. Elke dag hebben we een stevig programma en in drie weken rijden we zo’n 2000 kilometer met ons geleende autootje van schoonmoeders. Het is superleuk om iedereen weer te zien. En toch komen we ook weer tijd te kort. Je wilt soms langer blijven of gewoon nog langer door kletsen. Wat is er allemaal gebeurd in de afgelopen anderhalf jaar? Wanneer kom je langs? Hoe gaat het met die kleine van je? En ga zo maar door.

Na drie weken vlieg ik weer terug en blijft Baudine. Ik weet dat ze het lastig gaat krijgen. Ze heeft moeite met afscheid nemen. Ik stap daar makkelijker overheen maar ben blij dat ze mijn tekorten aanvult. Het laatste weekend ben ik ietwat ziek en zo stap ik ook op het vliegtuig. Ik ben niet de enige. Om me heen wordt er wat af gesnotterd en ik hoor de mensen klagen.

Jos van de Jonathan heeft aangeboden me op te pikken van het vliegveld. We kennen elkaar niet en ik ben maar al te graag op z’n aanbod ingegaan. Als ik bij de kofferband sta te wachten krijg ik een sms van Jos. “Hoe herken ik je?” Ja Jos, dit is de kat op het spek binden, je kent me inderdaad niet. In gedachte heb ik mijn antwoord helemaal klaar maar besluit toch de gecensureerde versie terug te smssen. Ik ken Jos immers ook niet. Jos brengt me naar Curacao Marine en ik duik moe en ziekjes m’n bed in. Het is er bloedheet en ik slaap slecht die nacht.

Pas na drie dagen voel ik me weer wat beter om terug te varen naar het Spaanse water. Henk komt met het boodschappenbusje naar de marina en tegen het middaguur gooien we los. Het weerzien met de anderen op het Spaanse water is goed. Toch verstop ik me nog een dagje om bij te komen want het blijft pappen en nat houden. Het weer is ook behoorlijk anders dan voorheen. De wind is vele malen rustiger en het regent zo nu en dan behoorlijk. Het enige wat blijft is de warmte. Er gaan weer liters zweet doorheen en ook de lucht begint zich weer op te bouwen. Uitsluitend op de accu’s kan de grote ventilator’s nachts niet permanent aan. Dat kost eenvoudigweg te veel stroom. Alleen natuurlijke wind is het devies. Maar die is er ’s nacht nauwelijks.

Het oude strand bij de coaster is vervangen door het mondaine Barbara Beach. Menig middag varen we met de dinghy naar Barbara Beach om vervolgens in het water te gaan zitten, bier te drinken en af en toe een hapje door te krijgen. We praten over onze vaarplannen en de redenen om wel naar A en niet naar B te gaan. Als de zon ondergaat pakken we de boel in en dinghy-en terug naar de boot. Na een paar dagen begin ik Baudine te missen. Alleen is maar alleen en ik had niet verwacht dat ik er zo snel last van zou krijgen. Toch is het zo en ik zal blij zijn als ze er weer is.

De boot is aan kant en de meeste reparaties zijn gedaan. Bojangles is in topconditie. Aan het begin van de middag pak ik de bus naar Punda om vervolgens door te gaan naar het vliegveld. Baudine heeft ietwat vertraging en als de zon reeds ver onder is komen we aan op de boot. We zijn weer samen. Baudine heeft inderdaad een zware week gehad en heeft nog wat moeite om weer in het ritme te komen. Na drie dagen aanéén in de middag naar Barbara Beach te zijn geweest zit ze er weer helemaal in. Nog een paar weken en dan komen Romy en Baloe langs. We kijken ernaar uit.

Spaanse Water

Een week nadat Baudine is teruggekomen zit de klad er in. We zijn een beetje klaar met Curacao en willen weer verkassen. De wind is terug en het waait tussen de zes en zeven Beaufort. Boodschappen doen is een onderneming geworden want droog aankomen is uitgesloten. De uitjes naar Barbarabeach gaan gewoon door. Inmiddels hebben we mot met de bewaking van het terrein en dat is op zich best vermakelijk. Als we zondag’s met een man of dertig komen aanvaren met onze dinghies staan er 5 beveiligers te wachten. We gedragen ons als pubers en gaan om de beurt met 3 man de discussie met de beveiligers aan terwijl de rest doorborrelt in het water en hapjes eet. Zo houden we elkaar 3 zondagen bezig en komen dan tot een compromis. We mogen niet meer op het strand komen, wel op de steiger. De eerstvolgende zondag heeft iemand een opblaasbare floating bar bij zich. Echt geweldig. Wij bestellen er ook één. Nadat je ‘m hebt opgeblazen gooi je er ijs in, daar zet je je fles en je bier in en er omheen zitten uitsparingen voor je glas. Koeler kan bijna niet. Nog geen twee dagen later hebben we ons Oktoberfeste op hetzelfde Barbarabeach. Het is een doordeweekse dag en de beveiliging vindt het wel best zo. Met 2 BBQ’s sterk braden we worsten en drinken bier op het strand. Echt veel decadenter dan dit kan het niet worden.

8 gedachten over “Overhurricanen

  1. Baudine,
    beloofd is beloofd: niet alleen meer lezen, maar ook reageren!
    superleuk om je weer eventjes gezien te hebben….het was oud en vertrouwd.
    en wat een prachtige timing om precies op dat moment in Nederland te zijn.
    ik kijk uit naar jullie nieuwe avonturen en ik ben benieuwd wat jullie nu allemaal gaan beleven.
    groetjes,

    Sylvia Been

  2. Dacht al…waar zijn jullie. En dus dichterbij voor even dan gedacht. Heerlijk om weer jullie belevenissen te lezen. Geniet en ben uiteraard benieuwd naar de volgende bestemming.

  3. Fijn om weer wat over jullie te lezen, want ik begon jullie al te missen! Ik ben wel heel nieuwsgierig waar jullie toch naar kijken op die groepsfoto!? 🤔
    Liefs Monique

  4. Ik kreeg al klachten over het uitblijven van verhalen.
    Volgens mij zijn jullie rijp voor het volgende avontuur en kunnen jullie niet wachten om het zeil weer te hijsen.

  5. Leuk weer wat over jullie ervaringen te lezen. Baudine, ik vond het leuk om je weer te zien in Schoonhoven. Helaas te weinig tijd om met je te praten, maar dat komt een volgende keer wel weer (wanneer dat ook mag zijn 😂😁😉. Geniet van elkaar en van jullie mooie reis!

  6. Halo Rob en Baudine, Wij genieten van jullie verhalen en de mooie plaatjes. Dit is het einde van de wereld en doet ons denken aan ons verblijf in Australie gedurende 4 jaren. Wij woonden altijd aan de kust in Geelong, Gladstone, Newcastle en Esperance. Heel veel plezier met vrienden aan het strand. Met de hele familie een week op Terschelling geweest in Oosterend met goed weer en genoten van zon, strand en zee. Groetjes van Lettelien en Aart.

  7. Dat heeft lang geduurd Rob ik miste je leuke verhalen, zo te lezen amuseren jullie je wel met eten drinken en lui zijn.

  8. Eindelijk weer een blog. Ik heb je gemist. Een goede voorbereiding waar jullie ook naar toe gaan en wie weet tot . . . . . .?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *