Toyboat

Het is zondagochtend en we liggen in Road Bay van het eiland Anguilla. Voor het eerst sinds lange tijd is het slecht weer. Het is zwaar bewolkt en van tijd tot tijd komt er een stevige bui over. We zitten buiten onder de bimini en Baudine heeft zich gestort op het poetsen van het roestvrij staal. Ondertussen luisteren we naar “Nooit meer slapen”, een podcast van Radio 1. Het voelt echt als een zondag, gewoon lekker lummelen en een beetje mijmeren. Gisteren hebben we hard gewerkt. Het was namelijk weer eens tijd om de pokken onder de boot te verwijderen en de schroef te checken. Baudine doet de zijkanten met de snorkel en ik duik onder de boot met de duikuitrusting. Er staat een voortdurende stroming en je moet behoorlijke blijven zwemmen om op eenzelfde plek te blijven. Na een uur of twee zijn we bekaf maar tevreden. Bojangles kan er weer even tegen aan.

Als maandagochtend iedereen in z’n auto stapt om te gaan werken springen wij in de dinghy om uit te klaren op Los Roques, Venezuela. De autoriteiten werken snel mee en een uur later zijn we terug op Bojangles. Klaar voor vertrek naar Sint Maarten. Als we anker op willen gaan komt de coast guard nog even langs. Ze willen aan boord komen. Met drie man sterk zitten ze even later in de kuip en stellen standaard vragen die ze invullen op hun checklist. Het heeft allemaal niet veel om het lijf. Als ze klaar zijn geeft Baudine ze onze standaard cadeauset, twee delftsblauwe klompjes aan een roodwitblauw lintje. Ze vinden het leuk maar wijzen ons er op dat het binnenkort kerst is en dat ze dorst hebben. We begrijpen de boodschap en leveren één fles rum in. Ondertussen zien we naast ons de “Free Now” van Stig en Liab hals over kop vertrekken en we weten waarom. Stig heeft z’n boot tot de nok toe vol geladen met drank omdat het hier nu eenmaal niets kost. Voor de goede orde, een fles rum kost een kleine twee dollar. De coast guard maakt aanstalten om achter ze aan te gaan maar laten het plan al snel weer varen. Als de “Free Now” uit het zicht is trekken wij ook het anker op en hijsen de zeilen. We verwachten een kleine vier dagen nodig te hebben om de Caribische zee over te steken en de laatste dag te moeten motoren om Sint Maarten te bereiken.

De tocht valt tegen. We varen een aandewindse koers en Bojangles maakt stevige klappers. De tweede nacht gaat het keihard te keer en ik heb nog geen vertrouwen in onze nieuwe mast en haar verstaging. We hebben een dubbel rif in het grootzeil en ook de fok is verkleind. Slapen is nagenoeg onmogelijk door de enorme klappers op het onderwaterschip. Tegen de ochtend zie ik dat de tweede reeflijn kapot is. We leggen Bojangles in de wind en leggen met twee korte lijnen een vast tweede rif. Tevreden zetten we weer koers en gaan verder. Dagelijks hebben we meerdere keren contact met Rudy via de marifoon. Diep respect voor hem want hij moet alles alleen doen. Rudy kan minder scherp aan de wind varen en loopt dus langzaam bij ons weg. Stig en Liab zijn al lang niet meer in beeld want met hun catamaran kunnen ze helemaal niet aan de wind varen. Van meet af aan sturen zij op Puerto Rico.

De derde dag valt me op dat we nog maar weinig drinkwater hebben en check ik het vloerpaneel. Waar ik al bang voor was is weer eens zo ver. De inhoud van de drinkwatertank staat weer eens in het onderwaterschip. Ik kijk op de gebruikelijke plek voor de oorzaak maar daar is alles in tact. Een speurtocht naar andere knelpunten levert niks op. Later blijkt dat de boiler het heeft begeven en aan vervanging toe is. Baudine begint met scheppen en een paar uur later is het onderwaterschip weer vrij van water. Ondertussen beukt Bojangles verder. Het is inmiddels duidelijk dat we het niet binnen vier etmalen gaan halen. Met nog 120 mijl op de klokken gaat de motor aan en draaien we de neus in de wind richting Sint Maarten. De wind neemt sterk af zoals voorspelt en eindelijk kunnen we wat slapen. De verwachte aankomsttijd wordt vrijdagnacht om 3:00 uur. We kijken ernaar uit.

In de middag horen we de Amerikaanse kustwacht de “Free Now” oproepen. Niet één of twee keer maar wel dertig keer. De Amerikanen hebben een sterke zender, de “Free Now” niet. We hebben ook niet de indruk dat ze reageren. Onze eerste reactie is dat Stig ergens vaart waar het niet mag en geen zin heeft om te antwoorden. Na een uur of vier maken we uit de Amerikaanse kant van het marifooncontact op dat de “Free Now” in de problemen zit. Ze hebben geen motor meer en drijven de verkeerde kant op. We hebben contact met Rudy via de satelliettelefoon. Hij zit op 5 uur varen van Stig en Liab en gaat ze helpen. Wij zitten op 11 uur afstand en varen door. Rudy meldt zich bij de Amerikaanse kustwacht en deze reageren met ietwat ongeloof. Are you really going to help? You are five hours away. Rudy bevestigt zijn plan en gaat.

Aan het begin van de avond zien we de contouren van Saba. Nog 45 mijl te gaan. Maar niet veel later slaat het noodlot weer toe. Ik zit in de kuip en hoor een harde knal. Even denk ik dat Baudine een deur dicht smijt maar dat is niet zo. De boot gaat niet meer vooruit. Ik kijk rond de boot in het donker en zie een paar ballen achter de boot. We liggen vast aan een visserskooi. Ik pak de lijn en deze is van dik nylon. Ik trek er een beetje aan en het resultaat is dat de motor uitvalt. De lijn zit in de schroef. Inmiddels is Baudine d’r bed uit en helpt ze met aan de lijn trekken terwijl ik de motor start en afwisselend in voor- en achteruit zet. De lijn schiet los maar voordat ik kan juichen zie ik dat de schroef vastgeknoopt in de lijn boven water komt. Oeps. Snel pak ik de schroef want die wil ik niet kwijt. Wat nu?

We hijsen de zeilen weer en met windkracht 1 a 2 gaan we verder richting Sint Maarten om daar pas in de middag aan te komen. Ouderwets gooien we de neus in de wind en laten het grootzeil vallen terwijl ook het anker uit gaat. Henk van de Bluenose begeleidt ons met de dinghy. Ankeren zonder motor kunnen we ook weer van de lijst strepen. Rudy heeft inmiddels laten weten dat hij de “Free Now” heeft gevonden en de motor heeft gerepareerd. Ze zullen een dag later aankomen op Sint Maarten. Hier eindigt onze werkweek en kunnen we voldaan het weekend in.

Sint Maarten ligt in puin. Het is ruim twee maanden na Irma maar overal zie je de schade. Huizen zonder pui en dak, gezonken boten, omgekeerde catamarans, schepen die volledig op de kant zijn gewaaid, een hotel waarvan alleen de betonnen muren zichtbaar zijn, het houdt niet op. Binnen in de lagoon ruik je het riool. De mensen zijn blij dat we er zijn. Aan de Nederlandse kant is er alweer sprake van opbouw, aan de Franse kant niet. Daar is het nog steeds een grote bende. Niets wordt opgeruimd, alles wordt op straat gegooid. We gaan een dag het eiland rond met de auto van Ton en Dominique van de True Blue en voelen ons ramptoerist. Als we ’s middags willen gaan lunchen weet Dominique een leuk restaurant. Als we aankomen op locatie ligt alleen de betonnen vloer van het restaurant nog op z’n plek. De rest is weg.

En toch hebben we het naar de zin op Sint Maarten. Groot pluspunt is het franse stokbrood en de grote supermarkten waar alles is te krijgen. We liggen voor anker in Simpson Bay en kopen onze nieuwe dinghy. Samen met de Bluenose zijn we als een kind zo blij en in de weer met ons nieuwe vervoermiddel. Na een paar dagen parkeert er een groot jacht een 500 meter achter ons. Ik zoek ‘m op op de AIS. De naam is “Eclipse”. Via internet blijkt dit het jacht van Abramovich te zijn. Als je tijd hebt moet je dit echt even opzoeken op internet want het is echt te belachelijk voor woorden. Abra heeft het voor een slordige 400 miljoen laten bouwen en toen hij laatst in Dubrovnik ging tanken moest er slechts één miljoen dollar worden afgerekend. Het schip biedt plek voor twee helicopters en heeft 70 man personeel. Ter vergelijking, Baudine heeft maar 1 man personeel. Ik bedoel maar. Een dag later komt er nog een behoorlijk groot schip aan. Het is de zogenaamde toyboat van de Eclipse. Omdat het natuurlijk niet prettig is om alle rondslingerende speeltjes ook nog eens aan boord te hebben is er een aparte toyboat waar de jetskies, speedboten, parachutes, floating bars en wat je zoal meer kunt verzinnen worden opgeslagen. Uiteraard heeft ook dit schip een heliplatform zodat Abra geen natte voetjes krijgt.

Na een kleine week waarin we iedereen bezoeken die ook maar iets van scheepsschroeven weet heb ik alle onderdelen weer compleet. We maken de duikuitrusting weer in orde en samen met Henk repareren we onder water de schroef van de Bojangles. Dat had ik twee jaar geleden toch echt niet gedacht. Het plan is om deze in te varen als we naar Anguilla varen en dan te controleren op frictie. 

De superjachten verzamelen voor kerst en oud en nieuw bij Saint Barth. Dat schijnt echt de place to be te zijn omdat het ene superjacht nog meer uitpakt met vuurwerk dan het andere. Ook wij hebben het plan om met de kerst in Saint Barth te zijn.

This is sailing yacht Bojangles. Out!

6 gedachten over “Toyboat

  1. Weer een spannende reis achter de rug, gelukkig kon je dit zelf repareren ik wens jullie in ieder geval gezellige kerstdagen en een gezond en schadevrij 2018

  2. Het is nooit saai.
    Een paar rechterhanden -zoals bij jullie- zijn een must.
    Zo’n idioot groot jacht lijkt me voor de St. Maartenbewoners behoorlijk frustrerend aan de andere kant brengt het misschien ook geld in het laatje.
    De foto’s spreken voor zich.

  3. Wat een avonturen zeg! Interessant! Ik ben als tourist met een cruise een paar maal op St. Maarten geweest maar toen was het erg mooi daar. In elk geval heeft Nederland gereageert na de hurricaines. Frankrijk niet zo zeer. Geniet maar al kost het wel werk om alles werkzaam te houden he?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *